Forbidden Apple

2011-06-17T02:50:00.006+04:30

چند سال پیش بود . مامانینا تازه از امریکا برگشته بودن . توی عکساشون رسیدم به عکسای لاس وگاس ، ازش پرسیدم که چطور بود ؟ گفت چیز خاصی نیست ! حالا میدونم که دیگه نباید به قضاوتش در مورد جایی اعتماد کنم ! هر صفت دیگه ای رو ممکنه بتونی ازش بگیری ولی متفاوت بودن رو نه ... توی جاهای ساخته دست انسان یکی از خاصترینهای ممکنه ...
.
شبه ...از سربالایی جاده داریم میرونیم به سمت پایین ... منظره شهر روبرومه ... برای کسری از ثانیه نمیتونم چیزی که میبینم رو باور کنم ... فقط نوره ... انگاری زمین رو چراغ - فرش کردن ... حیرت انگیزه ... فکر میکنم یعنی چند هزار تا لامپ الان اونجا روشنه ؟ بعد ذهنم کشیده میشه به سمت جاهای مختلفی از دنیا که برقشون زود به زود قطع میشه و روستاهای محرومی که اصلا برقی ندارن که قطع شه ...
.
لاس وگاس شهر عجیبیه ... یا بهتر بگم آدمهای توش عجیبن ... انگاری هر چی از معنویات دارن رو جا میزارن و با تمام نفس حیوانیشون وارد شهر میشن ... توی مسیحیت هفت تا گناه وجود داره که گناهان کبیره نیستن ولی زمینه رو برای اونها فراهم میکنن . لاس وگاس شهر هفته ... اولین هفتی که بلافاصله متوجهش میشی شهوته ، تنها جایی از امریکا که دیدم مردم بهت زل میزنن ، زن و مرد هم نداره ، و براندازت میکنن ! پیشخدمتها و پرسنل نیمه برهنه ، زنها و دخترهای زیادی که از جنسیتشون استفاده میکنن یا استفاده میشه برای جذب مشتریهای بیشتر ... دومیش شکمبارگیه ، که نه فقط مال غذا که مال الکل هم هست، همه جا پر از آدمهای مسته، بعضی ها کمتر خوردن و فقط دارن با شنگولیشون حال میکنن و بعضی ها انقدر خوردن که یه گوشه ای دارن یواشکی بالا میارن ... حرص و طمع رو میتونی توی کازینوها و موقع قمار و بازی به راحتی پیدا کنی ... تنبلی توی ریلهای زمینی خودشو نشون میده وقتی که توی کازینو یا توی خیابون فقط وایمیسی و صفحه متحرک میبردت جلو ... خشم ، خب معلومه وقتی یکی میبازه ، یا وقتی توی خیابون میبینی که دعوا شده ... حسادت و غرور رو هم که به سختی میشه جایی پیدا نکرد ...
.

لاس وگاس شهر قشنگیه ... شهری که تیکه ای از شهرهای مختلف دنیا رو توی خودش جا داده ... انگاری یه موزه بزرگه ... تیکه ای از پاریس ، از قاهره ، از رم ، از ونیز ، از مونته کارلو ، از هاوایی ، از ... توی خیابونهای قشنگش راه میری و دایما سرتو میچرخونی مبادا که چیزی جا بمونه ...
.
و شاید جالبتر از همه اینکه ، رفتیم به شو دیوید کاپرفیلد !! از نزدیک شعبده هاشو دیدیم ... حتی گیگیلی رو واسه یکی از حقه هاش برد روی صحنه ... هیچوقت در زندگیم تصور نمیکردم این آقایی که توی برنامه دیدنیها از دیوار چین رد میشه رو از نزدیک ببینم یه روزی !!
.

بعد از مدتها بالاخره دوتایی تنهایی رفته بودیم مسافرت ... و یادمون انداخت که چقدر دوست داریم با هم تنها باشیم ... بدون اینترنت ، بدون اس ام اس ، بدون مزاحم ... فقط هی حرف بزنیم و بگردیم و بخندیم ...

2011-06-03T18:51:00.000+04:30

فردا
معصومیت چشمانت را قاب خواهم گرفت
تا دگر هیچ وقت
خانه مان تاریک نشود ...

2011-05-21T00:33:00.002+04:30

متوجه تناقض عجیبی توی خودم شدم ... البته چیز جدیدی برای من تلقی نمیشه ، من همیشه توی روح و ذهنم یه سری تناقضهای خاص داشتم و دارم ، ولی خب بعضی هاشو تازه کشف میکنم ...
میز کارم توی آزمایشگاه بی نهایت منظم و تمیزه ، هر چیزی جای خاص خودشو داره با یه فاصله مشخص از بقیه وسایل . به طوری که اگه حتی چشمامو ببندم بازم میتونم هرچیو که میخوام بردارم . همه میدونن که اگه چیزی از میزم برمیدارن باید دقیقا بذارن همون جایی که بود وگرنه اوقاتم تلخ میشه . روزی چند بار سطح میزم رو با الکل پاک میکنم و میتونم ادعا کنم توی آزمایشگاهی که پر از ویروس و باکتری و سلول و صدها آلودگیه میز من تمیزترین جای موجوده ...
و حالا اون روی سکه ... وقتی میخوام یه کار هنری انجام بدم ، مثلا یه کولاژ کار کنم ، میشینم روی تخت یا روی زمین . همه وسایلم رو پخش میکنم دور و برم ، در نامرتبترین وضعیتی که میشه تصور کرد ... با نوک ناخنم گوشه چسب رو پاک میکنم ، رنگ میریزه روی دستام روی لباسم حتی روی روتختی مونجوقها پخش میشن روی زمین و من نه تنها ناراحت نمیشم که بهم حس خوب هم میده !!
نمیدونم چطوری میشه تفسیرش کرد ... دو نیمه روحم رو که با هم در جنگن ...

2011-05-20T03:54:00.000+04:30

چرا من انقدر با این جمله مشکل دارم ؟!؟!
" هر چی اکثریت گفتن ."

2011-05-19T06:26:00.000+04:30

دوستانی بهتر از برگ گل ... زلال تر از آب روان ...
.
.
ممنونم که تنهام نمیزارین ...

آخیشششششششششششششششش...

2011-05-16T02:54:00.002+04:30

!!

2011-05-04T09:15:00.001+04:30

2011-05-02T02:59:00.002+04:30

هر وقت که میرم توی این سایت دیگه کنترل روحم رو از دست میدم ... یکی از بهترین کشفهام بوده ! صدای کودکی من ... فقط مال کودکیهام نیست ، نوجوونی ، جوونی ، همه خاطره هام ، همه احساساتم ، همه هویتم ... توی صفحه های مختلفش میچرخم و هی رندوم روشون کلیک میکنم ... لذت سریال هانیکو ، منشور زندگی ... خوابالودگی بعد از ناهار ظهر جمعه ، که بالشم رو میذاشتم جلوی تلویزیون و با چشمهای نیمه بسته قصه های مجید نگاه میکردم ... حس عذابی که تیتراژ کارتون شازده کوچولو بهم میداد و چون برادرم عاشقش بود من اجازه نداشتم کانال رو عوض کنم و از اتاق فرار میکردم بیرون ! همین حس ترس رو به بچه ها مواظب باشید هم داشتم با اون عروسکهای ترسناکش ... آهنگ خانه سبز رو گوش میدم و یادم میوفته که روزی که قسمت آخرش رو نشون دادن اشک توی چشمم جمع شده بود و از ته دلم ناراحت بودم که داره تموم میشه ... بازم توش میگردم ... داستان آلپ ، عشق صادقانه لوسین به انت ... یادم میوفته وقتی که اسب چوبیش شکست انگار دل من بود که شکسته بود ... هر کدوم فقط سه دقیقست، و بعضی هاشو روحم التماس میکنه که تموم نشه ... و من هی ریپلی میکنم ...
.
بهش میگم ببین میتونی از چند ثانیه اول آهنگ حدس بزنی مال چه کارتونیه ؟ عجیبه ... تقریبا همشون رو میگه ... حتی اونایی که هیچ وقت نگاشون نمیکرده ... چه عمیق نفوذ کردن توی ناخود آگاهمون ...
.
نمیتونم ... هر دفعه که میرم اونجا انگاری قلبم از فشار اون همه خاطره و حس میخواد از جاش کنده بشه ... ظرفیت گوش دادن به بیش از چهار پنج تاشون رو ندارم ... صفحه رو میبندم و با لذت نگهش میدارم برای یه روز دیگه ...

The wedding of prince William and Catherine Middleton

2011-04-29T23:31:00.004+04:30

یعنی فقط از یک عدد گوگل بر میاد که همچین لوگوی نازی داشته باشه (واسه همینه که هر روز چکش میکنم !) ... به قول مد میبرتت به دنیای قصه ها ... به لباسای پفی بلند ، کالسکه ها ، شبهای مهتابی ، قدم زدن روی سنگ فرش خیابون ...
.
تقریبا سه بیلیون نفر عروسیشون رو آنلاین نگاه کردن !
.
همه مهمونا چه مرد و چه زن میبایست حتما کلاه میزاشتن سرشون !!

2011-04-29T00:02:00.000+04:30

امروز روز " بچه هاتون رو بیارین سر کار " بود !! طبقه مون پر از آقاها و خانومهای کوچولویی شده که با چشمهای کنجکاوشون همه جا رو نگاه میکنن و بلند بلند میخندن و پر از انرژی اینور اونور میرن ... سرگرمی امروزم شده اینکه به بچه ها نگاه کنم و از شکلشون حدس بزنم که این بچه ی کیه ! صبح براشون یه کارگاه گذشته بودن و بعد از اینکه یه آزمایشهای کوچولو ای اونجا انجام دادن با پدر یا مادرشون ناهار خوردن و حالا هم دارن واسه خودشون میچرخن ... دوست دارم طراوت و شادابی ای رو که با خودشون به اینجا اوردن ...

2011-04-27T21:57:00.001+04:30

به نظر میاد که دوران دانشجویی داره تموم میشه ... هرچند که چیز زیادی ازش نفهمیدم ، مخصوصا این سال آخر که داشتم کار میکردم و اصلا وقت نمیکردم که برم اونجا ... دیروز وقتی لباس فارغ التحصیلی رو امتحان کردم یه جور عجیبی دلم گرفت ... و یاد این افتادم که دانشگاه تهران میخواست لباسها و سالن رو بهمون اجاره بده و هیچکس هیچ کمکی نمیکرد ، نه واسه چاپ تقدیرنامه، نه پذیرایی، نه ... اخرشم بی خیال شدیم و کنسل کردیم همه چیزو ... اضطراب امتحان آخر نمیزاره که فعلا احساس خوب و سبک داشته باشم ! دلم ولی واسه یه چیزی خیلی سوخت ، از ته دلم میخواستم که امسال که سال آخریه که هر دو دانشجو هستیم با هم دیگه اون مسابقه رو شرکت کنیم ، توی لیست رویاهام بود ... اشکالی نداره ، این اواخر عادت کردم که رویاهام روی سرم خراب شن ...

2011-04-26T02:20:00.003+04:30

حتی مطمئن نیستم که اینجا رو میخونی یا نه . میخوام بدونی که کارت برام خیلی ارزش داشت ... اینکه فهمیدی چرا دلم گرفته ... اینکه با دقت ازم پرسیدی این شب عید چه کارایی میکنیم ، افسوس توی صدات وقتی گفتی نمیدونستم وگرنه برات ماهی درست میکردم (البته نشنیدی توی دلم گفتم که جمعه شب شوید پلو ماهی به خودم قالب کردم و جای کندر، عود روشن کردم و خودم رو گول زدم که خونمون بوی گند نمیده ، بوی شب عید میده ... )، صداقتت وقتی بغلم کردی و با حرفای قشنگی که دیگه حتی بهشون اعتقادی ندارم کمکم کردی بغضمو قورت بدم ... اشتیاقت وقتی برام رفتی تخم مرغ و رنگ گرفتی ،رنگشون کردی ، و گفتی حالا میتونی با گیگیلی تخم مرغ بازی کنی ، فقط قبل از خوردنش آرزو کن بعد بخورش ! و روی تخم مرغه نوشتی امسال سال توئه ... میخوام بدونی که توی این دو سال برای اولین بار احساس کردم که اینجا یه دوست دارم ...
.
راستی بانی خرگوشه صورتیم یه دوست پسر شکلاتی ناز پیدا کرده ... عیدی گرفتن خیلی مزه میده ، مخصوصا اگه غافلگیر هم بشی !

2011-04-21T20:25:00.001+04:30

خونه ی دوران بچگیام، دستشوییش از این کاشیها داشت که پر از طرح های ریز ریزن. و یکی از تفریحات من اون موقعها این بود که به اونا زل بزنم و از توشون موجودات خیالی پیدا کنم ... یه خرس داشتم ، یه پسر بچه عینکی ، و یه پاندا که دقیقن روبه روی جایی بودن که مینشستم ، و من هر دفعه که میرفتم اونجا بهشون سلام میکردم ...
وقتی که متوجه شدم که کاشیهای خونه الانمون فقط یه دونست که هی تکرار شده و اونم تازه هیچ طرح خاصی روش نداره کلی حالم گرفته شد ...
امروز صبح وقتی رفتم مسواک بزنم دیدم که یه نخ روی زمین افتاده بود و دو تا گلوله کوچولوی دستمال کاغذی ... وقتی بهشون نگاه کردم مثل دو تا چشم و یه دهن شده بودن ، دلم نیومد برشون دارم آخه بهم لبخند زد ...

آفتاب ... پشت کدامین ابر مانده ای ؟؟

2011-04-20T19:34:00.002+04:30

چقدر دیر شده ... برای همه چی دیر شده .... یه دنیا کار عقب افتاده دارم ... و اضطرابش باعث میشه که نتونم به هیچ کدومشون برسم ... این وسط هم چند روز خیلی غرق کارم شدم و یهو به خودم اومدم و دیدم ای واییییییییی ۲۰ آوریله !! آخرین کارهای اداری تزم (گیگیلی طفلی آخرش برگشو گرفت که خودش درستش کنه !) ، فرستادن هدیه ، این درس مسخره که دارم و امتحانش هی داره نزدیکتر میشه ، درست کردن پوستر برای مسابقه ، و ... وای خدای من ... چرا نمیتونم خودمو جمع کنم و از یه جایی شروع کنم آخه ... این رییس جان هم که یه عالمه کار جدید ریخت رو سرم و رفت ...
.
دریاچه دوباره خاکستری شده ... هوا به شدت سرده ..

اندر اتفاقات آزمایشگاه

2011-04-15T20:37:00.003+04:30

بیشتر از یک لیتر باکتری کشت دادم ، و دارم دی ان ای ازشون استخراج میکنم . اومده و با غصه میگه که زباله رادیو اکتیو رو که دور میریختم یکمش ریخت روم! بعد یه نگاهی به بساطم میندازه و میگه چی شده که ماسک زدی ؟ میگم آخه ژن ساختن جی اف پی (پروتئین فلورسنت سبز) کردم تو این باکتریها ، نمیخوام قورتشون بدم !! با خنده ادامه میدم که فک کن به خاطر گلو درد میری دکتر ، دکتره میگه به به چه حلق شبرنگ قشنگی !! میخنده و میگه بهتر از اینه که بهت بگه به خاطر اثر مواد رادیواکتیو داری تبدیل به هشت پا میشی !!!
.
میگه پیچشو نمیتونم باز کنم ، کاش یه سکه داشتیم ! یاد سکه یه سنتی براقی میوفتم که دیروزش تو سینما پیدا کردم . میگم من یه لاکی پنی دارم !! میگه چه عالی ... لوله هارو آماده میکنیم ، میخوایم بزاریمشون توی الترا سانتریفیوژ . میگه از این جفت عددا کدوم رو بیشتر دوست داری ؟!؟ ۱ و ۴ ، ۲ و ۵ یا ۳ و ۶ ؟؟ یه لحظه فکر میکنم و میگم که ۱۴ عدد منه !! نمونه ۱۶ ساعت اون تو میمونه و میچرخه ! داریم بازش میکنیم ، خدا خدا میکنم که تستم کار کرده باشه ، آخه آماده سازیهاش تقریبا یک ماه طول کشیده ! لوله رو در میاره ، با دقت نگاش میکنه ، میگه عناصر خوشبختیت یارت بودن !! ویروس به این خوشگلی تا حالا ندیده بودم ! فکر میکنم هییییییییییی من آدنو ویروس ساختم !!!
.
دارم جوابها رو وارد جدول میکنم . دل تو دلم نیست . اینتر آخر رو میزنم و با دلهره به جواب آخر نگاه میکنم . وای خدای من !! کار کرده ! یعنی من واقعا دارم یه کشف علمی میکنم ؟؟؟ هنوز خیلی کار داره ، ولی تا همینجاش هم باورم نمیشه ... مثل اینکه داره برگی به جنگل علم اضافه میشه ...

ساده بودن ساده نیست ...

2011-04-15T03:52:00.002+04:30

دیروز کپی برابر اصل عباس کیارستمی رو دیدیم . این اولین فیلمیه که خارج از ایران و با بازیگرهای خارجی میسازه . بازیگر زن فیلم ، به خاطر این اثر جایزه بهترین بازیگر زن رو از جشنواره کن برده ، و خود فیلم تا حالا نهصد هزار دلار فروش داشته . من خیلی دوسش داشتم ، ولی گیگیلی خوشش نیومده بود و میگفت که سر و ته نداشت . البته سینمای معنا گرا اصولا روند کند داره و مبدا مقصدش مهم نیستن ، مثل سفرهایی میمونن که فقط میری که راه رو ببینی ، قرار نیست به جایی برسی ... مثلا رفتی سوار قایق شدی و توی غار علیصدر دارن میچرخوننت ... ولی چون نظرهاش برام خیلی مهمن ، یه گشت و گذاری توی نقدهای بین المللی که ازش شده کردم ، و دیدم کم نیستن سینماگرهای سرشناسی که بهش امتیاز ۱ از ۶ دادن و اصلآ دوسش نداشتن !
.
* یه جمله از فیلم

2011-04-12T21:37:00.002+04:30

از هر جایی که رد میشم ، یاد رویاپردازیهام میوفتم ، که وقتی اومدی این کار رو میکنیم ، اینجا میریم ، اینو بهت نشون میدم ... اون موقع ها دلم قنج (؟) میرفت و ذوق میکردم که چقدر بهمون خوش میگذره ، و حالا قلبم تیر میکشه و یاد حرفات میوفتم و بغض میکنم و کاخ رویاهام روی سرم خراب میشه ... میدونم که چند وقت عزاداری میکنی و اشک میریزی تا بالاخره سبک میشی ، همون کاری که من کردم ... فرقمون اینه که برای من تندتر اتفاق میوفته در حالی که تو باید گریه زاری بیشتری بکنی ... ولی یه چیزی بینمون شکست ، یه دیوار که بودنشو اون وسط دوست داشتم ، ولی چه میشه کرد ... هر چیزی بهایی داره ... و این اولین هنجاری نیست که من در زندگیم شکستم ...
.
درختها دارن آروم آروم سبز میشن و دریاچه داره میدرخشه ... اره ... زندگی ادامه داره ...

انگار از ته دل من گفته ...

2011-04-10T02:38:00.000+04:30

درد من حصار برکه نیست
درد من زیستن با ماهیانی است
که فکر دریا به ذهنشان خطور نکرده است
" گاندی "

2011-04-09T03:19:00.000+04:30

بارید ...

2011-04-08T01:26:00.001+04:30

مه غلیظی همه جا رو گرفته ، انقدر غلیظ که چند متر اون طرفتر رو نمیبینی ...
احساس میکنم که هر لحظه امکان داره قلبم از حرکت وایسه ... توی تمام زندگیم هیچوقت انقدر غمگین نبودم ... بغض بزرگی توی حلقمه که انگاری خیال ترکیدن نداره ...
با وجود اینکه کلی پیش خودم تکرار کرده بودم که اینجوری میشه آخرش ، ولی بازم امادگیشو نداشتم ، بازم سنگین بود ، انقدر سنگین که زیرش دارم له میشم ... شنیدم اون چیزی رو که این همه ازش میترسیدم ...
مه غلیظی همه جا رو گرفته ، انگاری دنیای بیرون یخ زده ، انگاری زندگی از بین رفته ...

بدون تو من چی کار میکردم ؟؟

2011-04-04T00:15:00.001+04:30

با وجود اینکه چند روزه که درست و حسابی نخوابیده ، صبح روز تعطیلش رو با من بیدار شده ، برام صبحونه درست کرده ، و بعدش موقعی که من داشتم برای امتحانم درس میخوندم ،خودش نشسته و تا خود ساعت سه که فرصت داشتیم (حتی موقعی که خودم دیگه ناامید شده بودم و بیخیال نمرش شده بودم ) تمرینمونو بفرستیم ، برام حلش کرده و فرستادتش. و این در حالیه که هیچ چیزی هم در مورد اون درس نمیدونه و هی باید توضیحشو میخوند و سعی میکرد که حل کنه !!!!

2011-03-31T01:18:00.000+04:30

*
آخه یه گیگیلی چه قدر میتونه ناز باشه ؟؟ میدونه وقتی که میام خونه اولین کاری که میکنم چک کردن صندوق پسته . امروز خودش زودتر از من رسیده ، نامه هارو برداشته و بعد واسه اینکه من خیت نشم برام اونجا یاد داشت عاشقانه گذاشته !
*
یه گلدون پر از لاله های زرد و بنفش روبرومه ... به شدت دارم با خودم میجنگم که نرم آبرنگ و دفترمو بیارم !! آخه خدایا چرا من امتحان دارم ؟؟؟
*
ترسیده بودم ... همه علایم شبیه همون موقع ها بود ... ترسیده بودم که نکنه برگشته باشه ... جواب ازمایشامو گرفتم ... خدایا شکرت ....
*
دریاچه یه جور عجیبی از افق به دو نیم تقسیم شده ... اون دور دورا خاکستریه و جلوتر ابی روشن ...

2011-03-28T21:49:00.000+04:30

دلم میسوزد برای زمستان / زمین خمیازه میکشد / و اطلسیها به سرفه افتاده اند / سرما هرچه قدر هم زور بزند / نمیتواند روی خورشید را بپوشاند
.
بهار از راه میرسد / و تو / درخت هم نباشی اگر / شکوفه خواهی داد / باور نمیکنی؟ / به سر انگشتانت نگاه کن !
.
زمستان رفت / شاید ما که همیشه سرمان پایین بود / و مواظب بودیم لیز نخوریم ، / نگاهی هم به پشت سر بیاندازیم / کار بهار همین است دیگر ! / سبزه را با زمین آشتی میدهد / ما را با همدیگر ... !
.
عیدهای غربت دورند / اما در ثانیه ای / که نمیفهمی کی است / به صورتت میچسبند و / میروند / مثل بوسه ناگهانی کوچکی / که نمیدانی / کی آمد و کی رفت / اما میدانی که آمد / و مطمئنی که رفت ...
.
چشم میدوزم به ساعت / در انتظار و نگران / نکند لحظه ای حواسم جا بماند / و بی خبر بیاید / نکند یادم برود / دعایی ، اسمی ... می آید / مثل ان موسیقی آشنا / مثل گردش نارنج در کاسه آب ...
.
به نخ میکشم / یک در میان / یک شکوفه ، یک لبخند / و بر گردنم می آویزم ... / بهار است ... / عید همه مبارک !

2011-03-20T20:57:00.000+03:30

2011-03-17T19:53:00.000+03:30

روز سنت پاتریک ...
امروز اینجا همه سبز پوشیدن ، و سبزپوشها اونایی رو که سبز نپوشیدن (مثل من ! ) نیشگون میگیرن!!!!!

2011-03-17T05:03:00.001+03:30

هرکاری میکنم ، هر جوری که نگاش میکنم ، هر وری که سرم رو میچرخونم این علامت رو شیری میبینم که داره بدنش رو زیر آفتاب کش و قوس میده !!!

2011-03-12T23:40:00.004+03:30

وقتی نگاش میکنم تمام حس های بد دنیا رو با هم بهم میده ... تمام زندگیش جلوی چشماش نابود شده ، خونش ، ماشینش ، همه چیش ... ولی هیچکدوم حتی به چشمش هم نمیاد ... فقط به یه چیز فکر میکنه ... فقط برای یه چیزه که با همه وجودش داره فریاد میزنه ... فقط برای یه چیزه که داره از خدا میپرسه : آخه چراااااااااااااااا ؟!؟!؟!؟!؟! فقط و فقط یه چیزو پس میخواد ... بچش ...

2011-03-09T22:44:00.003+03:30

ماه فوریه ، ماه ملی قلبه توی امریکا. و روز ۴-م اون هم روز ملی قرمز پوشیدنه, و خیلی از مجریها ، پرستارا، کارمندای جاهای دولتی و خیلی از مردم اونروز لباس قرمز پوشیده بودن ... به مناسبت این ماه ، یکی از موسسه های تحقیقاتی مربوط به دانشگاهی که توش کار میکنم یه نمایشگاه برگزار کرده بود توی خیابون میشیگان ، قشنگترین خیابون شهر ، به اسم قلبها . از جاهای مختلف از تیمهای ورزشی گرفته تا کمپانیهای مختلف اسپانسر شده بودن واسه یه قلب چوبی نقاشی شده ، و این قلبها که صد تا بودن با فاصله از هم توی یه تیکه ای از خیابون که به اسمه مایل مجلل معروفه روی زمین چیده شده بودن . شعارشون هم این بود که هیچکس نباید مریضی قلبی داشته باشه ... پول جمع آوری شده توی همون موسسه صرف تحقیقات روی مریضیهای قلبی میشه . موسسه تحقیقاتی ما هم اسپانسر یکی از این قلب ها بود. و حالا که فوریه تموم شده این قلبها رو دادن به اسپانسرهاشون . چون یکی از خفنترین دانشمندای رشتمون ازمایشگاش توی طبقه ماست این قلب چوبین هم مهمون طبقه ما شده .
وقتی از دور اونجا ته راهرو میبینمش یه جور انرژی خاص بهم میده ، با وجود اینکه طراحی روش رو دوست ندارم ، ولی مثل یه بادکنک یا بالون بزرگ قرمز قلبی شکل میمونه که انگاری نوید میده یه روزی با خودم میبرمت ... ببین چه براق و خوشگلم ، یادت نره زندگی هنوزم قشنگه ...

2011-03-08T22:13:00.001+03:30

چه قدر تمرکز کردن توی این اتاق سخته ...
انگاری همین چند روز پیش بود ، صدای ضربان قلبشون توی اتاق اکو پیچیده بود ، و من داشتم قطر دیواره ها و طول دهلیزهای قلبشون رو اندازه میگرفتم ... قلب کوچولویی که ۵۰۰ بار در دقیقه میزنه ...
از وقتی به دنیا اومدن خودم مراقبشون بودم ، خودم ازشون نمونه دی ان ای گرفتم ، خودم روشون تست انجام دادم ، حالا هم خودم دارم می کش...
از وقتی که تصمیم گرفتم باهاشون حرف بزنم و براشون توضیح بدم که متاسفم ، که ناراحتم ، که برای دلیلی میمیرن (حتی اگه خودم اون دلیل رو باور نداشته باشم ) حس بهتری دارم ...
خدایا کمکم کن ... راهی جلوی پام بذار ... خدایا ...
چه قدر تمرکز کردن توی این اتاق سخته ... اتاقی که عزراییل توی اون هر لحظه قدم میزنه ...

2011-03-08T05:05:00.000+03:30

وای بر من که چه بی رحمانه زیبایی ...

2011-03-04T21:13:00.003+03:30

شاید از اولین برخوردهام باهاش توی استخر بوده ! وقتی از آب میومدم بیرون و دراز میکشیدم زیر آفتاب . صداها انگاری از اون دور دورها میومدن ، صدای همهمه مردم ، صدای آب ، نامفهوم ولی آشنا... و بعد آروم آروم پلکام سنگین میشدن و خوابم میگرفت ... اون موقع ها فکر میکردم که به خاطر گرمای آفتاب یا به خاطر کوفتگی شناست ، ولی تازگیها فهمیدم که مال اون صداها بوده !
.
توی تابستون ظهرها اگه فرصتی پیش می اومد که بتونم چرت بزنم ، خیلی خوب میخوابیدم ، فکر میکردم مال اینه که کار خاصی ندارم انجام بدم و ذهنم آزاده . ولی این اتفاق شبها نمی افتاد. الان فهمیدم که مال صدای کولر بوده که ظهرها روشن بود ولی شبا مامانم خاموشش میکرد ...
.
رفته بودیم نیو یورک ، خونه ی یکی از دوستامون. شب اول وقتی که صداهه شروع شد بد جوری از خواب پریدم، مخصوصا که نمی دونستم صدای چیه و ترسیدم ... ولی بعد از اون که میدونستم صدای هواکش شوفاژشونه راحت می خوابیدم . منی که این اواخر از شدت ازدهام توی ذهنم به ندرت میشه که صبح خسته و کوفته از تختم نیام بیرون ، اونجا راحتترین و عمیقترین خوابهای زندگیمو تجربه کردم !!!
.
فهمیدم که بهش میگن نویز سفید ! تعریفش هم اینه :
نويز سفيد يک فرايند تصادفی است که چگالی طيف توان آن يکنواخت است و به عبارت ديگر شامل تمامی مؤلفه های فرکانسی، به نسبت يکسان است. بنابراين نويز سفيد می تواند به عنوان يک سيگنال مناسب برای اندازه گيريهای سيستمی مختلف مورد استفاده قرار گيرد.
اینکه اینی که این میگه دقیقا یعنی چی رو دیگه از من نباید پرسید که از تخصص من خیلی دوره !! ولی میشه یه صدای تقریبا یکنواخت و بی معنی ، که گوش دادن به اون موجب میشه که ذهنت خالی شه و به هیچی فکر نکنی ... حکم صداهای توی رحم رو داره برای نوزاد ، واسه همینم وقتی توی گوش بچه پش پش پیش پیش میکنی خوابش میبره ، چون اون صداها رو براش تداعی میکنه . تازه اینجا خیلیها توی اتاق خواب بچه فن میزارن ... صدای دریا هم این طوریه ... و خیلی از صداهای طبیعی دیگه ...
.
نویز سفید از آشنایی با شما خیلی خوشحالم ...

2011-03-01T10:27:00.000+03:30

- دریاچه رو ببین چه براق و ابی و خوشگله ...
- اره ... این دریاچه انگاری آیینه حال و روز شهره !
.
.
نگاش میکنم ... مدتهاست که خاکستری و پر موج و گرفتست ... یه دنیا غم تو دلشه... بی قراره ... انگاری باید انبوهی از گل و لای رو پس بده بیرون تا دوباره ابی شه ، تا دوباره برق بزنه ...
کجایی که ببینی این دریاچه ، آیینه روشنی از حال و روز دل منه ...

2011-02-27T06:26:00.001+03:30

برای اولین بار در کل طول تحصیلم ، رسما و جدا نگرانم که این واحد رو فقط پاس کنم !! و به طرز مسخره ای این آخرین درسیه که توی این مقطع دارم ... بماند که حجمش چقدر زیاده و استادش چقدر آدم بی انصاف و سختگیریه ... هر روز و تمام وقت کار میکنم ، حتی روزهای یکشنبه هم کار میکنم ، و دیگه نه وقتی برای درس خوندن میمونه نه انرژی ای ... از کم خوابیها و خستگیهای مزمن دارم مریض میشم ...
.
به شدت منتظر اردیبهشتم ... امسال با تولدم واقعا دوباره متولد میشم ... خدایا تا اون موقع هوامو داشته باش ...

2011-02-26T04:31:00.000+03:30

انقدر تصورش میکنم تا اتفاق بیوفته ... انقدر در موردش فکر میکنم که جرات انجام دادنش رو پیدا کنم ... باید بشه ... باید بیای به خونه من و مهمونم باشی چند وقت ... این کوچکترین حق منه ... انقدر توی رویاهام میبینمش تا به واقعیت بپیونده ...

2011-02-23T06:59:00.001+03:30

یه مدت خیلی طولانی هیچی ننوشتم، یه جورایی میخواستم که یه سری از چشمهای نامحرم از چک کردن اینجا خسته شن ... میتونستم یه جای جدید باز کنم و اونجا دوباره شروع کنم به نوشتن ، ولی آخه اینجا خونمه ، سالهاست که بوده ... دلم نمیخواد ازش دل بکنم ... بگذریم ... دوباره شروع کردم به نوشتن، چون همیشه کمکم کرده، کمکم کرده که به فکرم نظم بدم ... ذهنم خیلی مشغوله ، لا به لای این ازدهام دارم از خودم دور و دورتر میشم ... باید به خود قبلیم سفر کنم ، بی کوله بار، سوغاتی ندارم از این همه بی دوستی و خستگی و تکرار و ...
نه اومدن گرین کارتم (بعد از تمام گیر کردناش)، نه تموم شدن کارای پایان نامم ، نه استخدام رسمی شدنم ، هیچ کدوم از ته دلم خوشحالم نکردن ... یه جایی اون ته دلم انقده گرفتست که هیچ چیز خاکی و زمینی ای نتونسته بازش کنه ... باید درستش کنم ، باید دوباره دستی به بالهای روحم بکشم ، درد داره میدونم ، شکستن پوسته دونه سخته ، جوونه زدن عرق رو پیشونیت میشونه ... ولی نور داره صدام میزنه ...

توی فایلهای قدیمیم پیداش کردم

2010-10-17T23:24:00.002+03:30

2010-10-08T00:26:00.001+03:30

چیز قشنگی یادم انداختی ! امروز پای تلفن ، وقتی که گفتی الان که وقتم انقدر محدوده و برام ارزش داره نمیتونستم توی اون کنفرانس مسخره حرومش کنم ! یاد موقعی افتادم که وقتم برای زندگی کردن محدود بود و تمام سعیمو میکردم که نهایت استفاده رو ازش ببرم ... چقدر حس جالبی بود ، چه تجربه نابی بود .... خودم رو محق میدونستم که هر غذایی دوست دارم بخورم ، با هرکسی دوست دارم حرف بزنم ، تمام حسامو بیان کنم مبادا که دیگه وقتی نباشه ... با همه تصفیه حساب کنم ، دلهای شکسته رو ترمیم کنم ، عذرخواهی های نکرده رو بیان کنم ، بارهای سنگین روی دلم رو ببخشم ، و ... و با خدا آشتی کنم ... ای کاش آدم یه جوری طراحی شده بود که اینجور چیزها یادش نمیرفت ، هرچند که تا مدتها هر صبحی که چشمامو باز میکردم به خدا سلام میکردم و به خودم میگفتم یه روز دیگه رو هم داری ! برو و زندگی کن ...
.
ممنونم ... ممنون که یادم انداختی ...

2010-10-02T02:21:00.002+03:30

میدونی چند وقته که موهای سفید و طلاییت به لباسای من نچسبیده؟ میدونی چند وقته فنجون قهومو بین انگشتای خستت نچرخوندی و بهم نگفتی که نگران نباش ، همه چی درست میشه ، زود زود زود ... میدونی چقدر دلم هوای اینو کرده که اصرار کنی بیا فیلم ببینیم بعد من وسط کار و بدبختی تسلیم شم و فیلم ببینم تو هم وسط فیلم بخوابی؟ میدونی چند وقته بهم نگفتی کتابتو بردار بیا پیش من ، من بافتنی میبافم تو هم درس بخون؟ ...
.
.
دلم برات تنگ شده ... دلم اتاقمو خواست یهو ...

2010-09-04T12:14:00.001+04:30

مدتها بود هیچ نوشته ای انقدر به دلم ننشسته بود ... مدتها بود به هیچ شعر گونه ای فکر نکرده بودم ... مدتها بود از هیچ نقاشی ای لذت نبرده بودم ... انگاری سالهاست میشناسمش ، انگاری خودمم اصلآ ... نگارگری ، گریه ، نقاشی ، پرسه توی تجریش ، بارون ، حافظ ، پشت بوم ، ستاره ها ، فال قهوه ، حلقه دود ، عزیز دور ، شازده کوچولو ، ... خدایا ... فکر نمیکنم با هیچ کدوم از دوستام انقدر شباهت داشته باشم ! با کتابش دیوانگی کردم ، حال داد ، زیاد ...
.
.
داف و دیوانه ( امین منصوری )

2010-08-26T07:37:00.003+04:30

وای خدای من ... چقدر پروانه ... باور کردنی نیست ... انگاری تو شهر رنگین کمونی ، یه جایی وسط یه کارتونی چیزی ! اومدیم موزه طبیعت . این اتاق پناهگاه پروانه هاست . صدها پروانه دارن اینجا پرواز میکنن . کوچیک ، بزرگ ، رنگی رنگی ، معمولی ... بعضی هاشون دوتایی یا حتی سه تایی بغل هم پرواز میکنن . خیلی قشنگه ...
خانومه توضیح میده که اونا ممکنه بیان و روی شما بشینن . این بستگی به صابونی که استفاده کردن ، اسانس پودر لباس شوییتون ، رنگ لباستون و ... داره . فکر میکنم یه چیزی فراتر از اینها باید باشه . باید به آرامشت ، انرژی های درونیت ، روحییاتت و .. هم بستگی داشته باشه . باید احساس امنیت کنه که بشینه روت ... توی همین فکرهام که یکیشون میاد و میشینه روی شونم . حرکت پاهاشو روی تنم حس میکنم . زودی میپره میره ... همین موقع یکی دیگشون میشینه روی گیگیلی . بین بازو و شونش . سیاه و زرده . کمی راه میره . بالهای قشنگشو تکون میده . شاید یکی دو دقیقه ای همون جا میمونه . صدای آبشار کوچولویی که اونجا گذاشتن رویایی بودن صحنه رو بیشتر کرده ...
به این فکر میکنم که چقدر نازه ... و این فرشته کوچولو چه خوب شناختاتش ...

2010-08-26T07:10:00.003+04:30

آسمون بنفش ... رعدی که از اون بالای بالا شروع میشه و میاد میاد تا میخوره توی توی زمین ... بارون سیل آسا ...
.
جاده های سرسبز و پر پیچ و خم ... هوای عالی ... منظره های بدیع و بکر ...
.
رودخونه میسیسیپی ... قایق ... سگ ابی ... برق زدن آب ... عقاب ... هاکل بریفین ...
.
شب تاریک ... آسمون پر پر پر ستاره ... بوی سیگار برگ ... خنده ... پشه ... شکلات ...

2010-08-26T06:31:00.003+04:30

چه آرامش عجیبی داره ... ناخودآگاه دنبالش راه میوفتم . با حرکتهای خاصی که بیشتر شبیه یه رقص عجیبه راه میره . آروم ، سبک ، و البته از لای درختها و بوته ها ... هروقت بچه ای میبینه مکث میکنه ، میره جلو ، نوازشش میکنه ، به صورتشون لبخند میزنه ... مخصوصن اگه نوزاد باشه ...
هرجوری که شده میرم جلو ، میرم پیشش . آروم بهش نزدیک میشم ، نگاش میکنم ، بهش لبخند میزنم . حرکت آرومم باعث میشه که فرار نکنه . بهش میگم : میدونم که واقعی هستی ! برگی که دستشه رو میده بهم . یکمی پیشم میمونه . یهو به سبکی همون برگ ، پر میکشه و میره ...
دلم میخواست ازش بپرسم ، چطوری تونسته توی اون همه شلوغی ، لابه لای اون همه شوالیه و شمشیر و جادوگر و ... انقدر به آرامش ، به صلح ، به خدا نزدیک بمونه ؟! ...
.
.
.
نمایشگاه رنسانس : انقدر بازیگرها غرق در نقششون شدن و انقدر همه چی واقعی یه که انگاری سوار ماشین زمان شدی !
.
* پری درختی ...

2010-08-26T06:14:00.002+04:30

یه نمایشه فقط ... نمایش هوا و آب ! نیم قرنه که توی شیکاگو ، روی دریاچه داره اجرا میشه ، هرسال ، سالی دو روز ... نیروی هوایی و نیروی دریایی ، یه عالمه هواپیما و کشتی میفرستن ، و اونا با حرکتهای موزون و پیچدار و قشنگ ، هماهنگی و قدرتشونو به رخ هم میکشن ...
دارن تمرین میکنن ، ازمایشگاهمون خیلی به دریاچه نزدیکه ، از کنار پنجره صدای هواپیماها داره میاد ... از این صدا اذیت میشه ... یاد جنگ افتاده ، یاد موشک بارون ، یاد خطر ، یاد ترس ... میگم بیا بریم بیرون تماشاشون کنیم . یه نه محکم میگه . میگم خاطره ها رو میشه کمرنگ کرد ، حسارو میشه جایگزین کرد . بازم امتنا میکنه . یاد یکی دیگه از دوستام میوفتم که بچه جنوبه ، بچه جنگ واقعی ، بچه خون . رفته بودیم مسابقه ماشینرانی . صدای ماشینایی که با سرعت رد میشدن دقیقن شبیه همون صدا بود . اولش که وارد شدیم ، یه لحظه زانوهاش شل شد ، سرش گیج رفت ... حال درستی نداشت . مقاومت کرد . کم کم هیجان محیط گرفتش ، حواسش پرت شد ، شروع کرد لذت بردن ... به همین سادگی ... مطمئنا دفعه بعدی هم که این صدا رو بشنوه اول یاد جنگ میوفته چون خیلی عمیق رسوخ کرده توی وجودش ، ولی حسی که بهش میده قطعا به اون بدی نمیشه دیگه ... فکر میکنم ، آدم نباید اجازه بده عقایدش سنگی بشن ، آدم نباید با خودش لج کنه ... بعد دوباره فکر میکنم شاید با اون حس ترس و درد و ... حال میکنه ! به حال خودش رهاش میکنم و خودم میرم تماشا ...

2010-08-10T07:22:00.001+04:30

هروقت هوایی میشم و دلم یه جور خاصی تنگ میشه میرم سراغش ! یادمه دفعه اولی که کشفش کردم برای چند لحظه از این دنیا منو کند و با خودش برد ... وقتی که بوش بلند میشه یه حس خوبی توی وجودم میپیچه ، انگاری توی خونه خودمونم ، کوچولو ام ، بی دغدغه ، بی غصه ، رها ... و تنها چیزی که باید بهش فکر کنم اینه که کدوم لباس رو تن عروسکم کنم ... انگاری برای چند لحظه ذهن خستمو خالی میکنه ... عجیبش اینه که هیچوقت روشو نمیخونم ببینم مارکش چیه و چه اسانسی داره ، نمیخام اگه یه روزی توی یه فروشگاهی دیدمش بگیرمش ، نمیخام که بوش برام عادی بشه و دیگه اون حسو بهم نده ...
.
سه جور صابون مختلف توی دستشویی ازمایشگامونه ،اما فقط یکیشون بوی صابونی رو میده که وقتی بچه بودم مامانم میخرید و ... و من فقط بعضی وقتها با اون دستامو میشورم ، حتا اگه دستام تمیز باشن ... فقط وقتایی که دلم گرفته ...

2010-07-18T21:34:00.002+04:30

میگه میتونی چشماتو ببندی و بیست سال بعدتو تصور کنی ؟! فکر میکنم ، نه بیست سال خیلی زیاده ... میام نزدیکتر ، ده سال ، نه ، بازم نمیتونم . حتی پنج سال هم دور از دسترسه . خدای من ... این یعنی چی ؟ دورترین تصویری که از خودم دارم ، یه دخترک محویه حدودا یک سال بعد ! نمیدونم این معنیش چیه ... یعنی توی مقطعی از زندگیمم که هنوز هیچ چیزش قطعی و کامل نیست ؟ یا اینکه به قول مامان رویا من کبوتری نیستم که روی بومی زیاد بمونم و پر میکشم زود ؟ یا شایدم انقدر اتفاقات غیر منتظره برام افتاده که دیگه به زندگی اعتماد نمیکنم ... اینکه دلیلش چیه رو نمیدونم ، ولی همین ناشناخته بودنش هیجان انگیزش میکنه ، و در عین حال دوست داشتنی !
به قول خودش، مهمترین چیز اینه که تمام تصمیمات کوچیک و بزرگتو جوری بگیری که وقتی ده سال بعد ، بر میگردی و به امروز نگاه میکنی نه حسرت بخوری و نه آه بکشی ...

2010-07-17T11:38:00.002+04:30

- اه دهنش خونیه، به موقع رسیدیم، مثل اینکه داره بچه هاش رو می خوره! زودی قفس رو میذاریم زیر هود و درش رو باز می کنیم که بچه ها رو نجات بدیم. یکیشون رو برمی دارم :

- به نظرم خونی ان، انگار داره لیسشون می زنه.

-آره... تازه به دنیا اومدن! اِ اِ یکی دیگه هم داره میاد!

در قفس رو می بندیم. نشستیم و داریم یکی از عجیب ترین و عظیم ترین صحنه های دنیا رو نگاه می کنیم. نوزاد جدید به دنیا می آد. مادر بر میگرده و بند ناف بچه رو میخوره، بعدش سعی می کنه تمیزش کنه. یکی دیگه از بچه ها که چند دقیقه قبل به دنیا اومده مامانش رو میگیره و شروع می کنه به شیر خوردن. در این حین جفت هم میاد بیرون و مادر شروع می کنه به خوردن جفت.

- برای به دنیا آوردن یه بچه، بدنش نیتروژن خیلی زیادی رو مصرف کرده، حالا با خوردن تمام بقایای گوشتی به درد نخور سعی میکنه که ذخایر نیتروژنیش رو دوباره پر کنه.

حالت چهره اش عوض میشه، چشماش رو جمع کرده، معلومه درد داره، چند ثانیه بعد یه بچه دیگه هم به دنیا میاد.... تمام دقایق دردآور تموم شدن. بچه هاشو جمع کرده توی یه گوشه ای از قفس. خوابیده پیششون و در کمال آرامش داره بهشون شیر میده...

.

دلم براش میسوزه، حس خیلی بدی دارم. در کمال شجاعت و به تنهایی تمام اون لحظات پر درد و پر اظطراب رو طی کرده... از خودمون بدم میاد. می دونم که دو روز بعد میایم و بچه هاشو ازش می گیریم، چون می خوایم سلول های قلبشون رو کشت بدیم، و خودش.... دیگه بهش احتیاجی نیست، ما فقط بچه هاش رو می خواستیم، پس باید کشته بشه....

.

ای کاش می تونستم برای تغییر این وضعیت کاری بکنم....

2010-06-10T10:34:00.002+04:30

تیم هاکی شهرمون قهرمان امریکا و کانادا شده !!! مردم ریختن تو کوچه ها و خیابونا ، اونایی که سوار ماشینن هی بوق میزنن و هورا میکشن ، اونایی هم که پیاده ان میرقصن ، جیغ میکشن ... برجها هم با چراقاشون اسم و آرم تیمشونو نشون میدن ... تمام شهر پر از شادیه ...
با دوچرخه زدیم بیرون ، باد توی صورتم میخوره و مستم میکنه ... از کنار چند تا پسر رد میشیم که لباس تیم هاکس رو پوشیدن و دارن از شادی هلهله میکنن ، یکیشون دستشو میبره بالا و به من های فایو میده ، انرژی ای که توی فضا معلقه شارژم میکنه ...

غرغرانه

2010-05-06T11:25:00.003+04:30

وای باورم نمیشه که بالا خره تموم شد ... انقدر مغزم خسته است و انقدر بی خوابی دارم که پوست سرم گز گز میکنه دیگه ...
.
امسال سال عجیبی بود ، اردیبهشت اومد و من اومدنش رو اصلا نفهمیدم ، لاله ها همه جارو رنگی رنگی کردن و من به دیدنشون نرفتم ، هوا گرم شد ولی من زیر پتو و ژاکت به تن بودم ...
پیر شدم ! چقدر غصه مند بودم توی روزهای حوالی تولدم ... چقدر دلم گرفته بود ... نه اینکه الان خیلی سرمست و شنگول باشما ! نه ... ولی خب ، تبریکاتتون ، حرفها و آرزوهای قشنگتون ، کلی بهم انرژی دادن ، واقعن ممنونم ... امسال اولین هدیه ای که گرفتم یه شاخه قاصدک بود ، اینو به فال خبرهای خوش توی سالی که شروع شد گرفتم . یادته مامانی، توی کشیکای عید بچه یکی از مریضا بهت قاصدک داده بود و گذاشته بودیش توی استوانه مدرج روی میزت ؟ چقدر دلم هوای حرفای نازت رو کرده ...
.
وقتی شور و شوقت رو واسه اینکه برام جشن بگیری میبینم ، همه وجودم گرم میشه ، پر از اندورفین میشه ... دیدی امسال هم بارون نیومد ، فرشته ها دیگه ناراحت نیستن ، میدونن که جام امن و پر عشق و قشنگه ...
.
حتی اگه روزی ده بار هم گفتم که سرم گیج میره ، هیچوقت بهم نگو تو که همیشه سرت گیج میره ! قلبم میشکنه ، از هر کسی انتظار بی محلی و عادت داشته باشم، از تو ندارم ... تو همیشه باید مواظب من باشی ، قول دادی ...
.
.
پ. ن . اگه صفحه کامنتا نیومد ، ریفرش کنین میاد .

2010-04-15T10:21:00.000+04:30

وقتی باد آروم آروم موتو نوازش می کنه،
طبیعت وجودتو اینقدر ستایش می کنه،
وقتی که یواشکی خواب به سراغ تو میاد،
برای داشتن چشمای تو خواهش می کنه،
این همه عاشق داری چطور حسودی نکنم؟
این همه عاشق داری چطور حسودی نکنم؟!

وقتی شب فقط میاد برای خوابیدن تو،
خورشید از خواب پا می شه تنها واسه دیدن تو،
وقتی که چشمه حریصه واسه لمس تن تو،
یا که پیچک آرزوشه بشه پیراهن تو،
این همه عاشق داری چطور حسودی نکنم؟
این همه عاشق داری چطور حسودی نکنم؟!

وقتی هر پرنده به عشق تو پرواز می کنه،
عشقه تو حتی طبیعتو هوس باز می کنه،
وقتی تو قلب خدا این همه جا هست واسه تو،
چرخ گردون واسه تو گردشو آغاز می کنه،
این همه عاشق داری چطور حسودی نکنم؟
این همه عاشق داری چطور حسودی نکنم؟!

این روزها ...

2010-04-11T12:51:00.001+04:30

- خوب یه سال برو دانشکده آشپزی که مدرکشو بگیری ، بعد برای خودت یه رستوران یا یه کافه کوچولو بزن !
تصورش ته دلمو قلقلک میده ، باید اعتراف کنم که دو سه روزی حتی بهش فکر میکنم و توی رویاهام باهاش حال میکنم ... بعد لحظه ای رو تصور میکنم که میخوام این خبر رو به مادرم بدم . خب من اصولا توی زندگیم هر کاری خواستم رو کردم و هیچوقت کاری نداشتم که اونا چی میگن ، ولی این یکی رو ندید میدونم که بشنوه قلبش وایمیسه !! یه نفس عمیق میکشم ، شایدم یه آه ... ولی هنوزم کافه گرم و صمیمیم پناهگاه خستگی هامه ...
.
شهر پر از قاصدک شده ، پر از نرگس ، پر از شکوفه ، پر از نسیم ... فصل تولدمه ... نه ، نمیشه بی روحیه بود ، حتما یکی از این قاصدک ها مال منه ...
.
جاشون خیلی خالی بود ، ولی بالاخره برگشتن . تعریف میکنه که :
- گوشت شده کیلویی بیست هزار تومان !!! صد گرم چاقاله گرفتیم دو هزار تومان !!! یه لیوان قهوه رو تو کافیشاپ میدن شش هزار تومان !!! وای خدای من ... سرم از این عددها گیج میره ...
- به یه عابر راه دادم که رد شه ، ماشین پشتیها میخاستن منو بکشن ! همش میخوان به زور راه بگیرن ، بی مورد سبقت بگیرن ...
- به فروشنده هه دارم عید رو تبریک میگم ، نه تنها جوابم رو نمیده بلکه سرشو عین ... میندازه پایین و میره اونور !
فکر میکنم یعنی تازگیها اینجوری شده ؟؟ نه ... ولی بهش انقدر عادت میکنی که دیگه حسش نمیکنی ... فکر میکنم یعنی دلم تنگ شده ؟ اره ... حتما تنگ شده ...

2010-03-31T10:58:00.001+04:30

چیز جدیدی نبود ... قبلا هم دیده بودم ، هر روز توی مقاله ها میخونمش ، هر روز در موردش میشنوم ، ولی ...
یه نیم ساعت از کارم مونده بود ، عصری دوباره برگشتم آزمایشگاه . تا رفتم تو اولین چیزی که به چشمم خورد یه دستمال خونی روی میز بود . بلافاصله فهمیدم که چی شده ... یه ماه بود که توی قفسش گوشه اتاق بود . کوچولو ، قهوه ای روشن ، نرمالو ... هر روز بهش سلام میکردم ، خیلی دلم براش میسوخت ، خیلی تنها بود ... ای کاش نمیرفتم ...
مشکل پیدا کردم ، مشکل فلسفی با رشتم و شغلم پیدا کردم ، واقعا مطمئن نیستم که این همون چیزیه که برای بقیه زندگیم میخوام ... اولش فکر میکردم که خب حتما لازمه ، کلی چیز کشف میشه ، که خب همه چیز یه بهایی داره ... ولی حالا که خودم توشم میبینم که این فقط یه تصویر دور و کلی از قضیه است ، در واقعیت خیلی بیشتر از اون چیزی که لازمه کشته میشن ، برای چک کردن مثلا یه محلول ، برای اینکه ببینن فلان دستگاه رو میخوان بخرن یا نه ، برای اینکه ...
به خودش هم گفتم :
- چیز خاصی نیست که بخای اضافه کنی ؟ سوالی نداری ؟
- چرا ، یه شرط دارم لطفآ . من هیچ حیوونی رو نمیکشم .
سرش رو به علامت تایید تکون میده :
- درسته ، ما برای کارمون بعضا مجبور میشیم که حیوونا رو قربانی کنیم . اگه نمیتونی ، هیچ اشکالی نداره ، کس دیگه ای انجامش میده .
- مساله نتونستن نیست . به نظر من هر آدمی توانایی انجام دادن هر کاری رو داره ، هر کاری ! مساله اینه که هنوز باور ندارم که قربانی کردن کلمه درستیه برای این عمل ، هنوز در نظر من کشتنه ، و تا به این باور نرسم نمیخوام که این کارو بکنم ...
وای خدای من ... حالم گرفتست ، ای کاش نمیرفتم ...

2010-03-30T06:10:00.001+04:30

خالی شیشه
پر میشود
از بغض،
از دلتنگی ،
از سوال ...
لغزش کودکانه دست
هراس شکستن ...

2010-03-21T10:34:00.003+03:30

- امسال هم نشد که پدر و مادرم پیشم باشن واسه عید ... بازم تنهاییم ...
مکث میکنم و به دلتنگی و غم توی صداش فکر میکنم ، و به امتحان جامع و کنفرانس و ... خیلی کار دارم ، وقت هم ندارم ، ولی میدونم که اگه دورمون شلوغ باشه و بگو بخند باشه روحیش عوض میشه ، یه نفس عمیق میکشم :
- میخای بچه هارو دعوت کنیم تحویل سال بیان اینجا؟
میدونم که مهمون خیلی دوس داره ، خودش لیست رو مینویسه. یهو به خودمون میایم و میبینیم که الکی الکی ۱۷ تا مهمون داریم !
همه دوستهای دور از خونواده ، میشیم بزرگترشون ... حاجی فیروز تخم مرغی ، سبزه بلند و کوتاه ، سکه های ۱۰ سِنتی ، سمنوی گرون ، سنبل خوشگل و خوشبو ، و... همگی میشن هفت سین کوچولویی بی شمع و بی آینه ... دورش جمع میشیم ، همگی زل زدیم به صفحه لپ تاپ ، شبکه بی بی سی فارسی ، ۷ ، ۶ ، ... ، ۲ ، ۱ !!! به محض اینکه به هم دیگه تبریک میگیم ، همه تلفن به دست میشن و تو اون شلوغی خطها تلاش میکنن کمی احساس نزدیکی کنن به عزیزاشون ... صدای مادرها میاد و اشکها توی سکوت ریخته میشن ...
منهای هوا که برفی بود امروز !! خوش گذشت ، میدونم نمیرسم که امتحان رو بخونم ولی ارزشش رو داشت ...
.
دوستهای عزیز نادیده ، دوستهای عزیزی که از هم دوریم ، دوستهای عزیزی که جاتون هوار تا توی زندگیم خالیه ،

عیدتون مبارک !

2010-03-14T00:50:00.003+03:30

امروز رو دوست داشتم خیلی ... یه بارون نم نم ، هوای خنک پر زندگی ... امروز یه عید ایرلندی بود . شیکاگو از لحاظ جمعیت ایرلندیها چهارمین شهر آمریکاست . توی این عید ، روز سنت پاتریک ، همه جارو با رنگ سبز و برگ شبدر تزیین میکنن ، همه گردنبندای سبز میندازن گردنشون و کلاه سبز میزارن سرشون . شهر پر از موسیقی و آبجو و سبزی میشه ... هیجان انگیزترین قسمت جشن اینه که با رنگ خوراکی سبز رودخونه رو رنگ میکنن ! فلسفه پشتش اینه که این رودها به هم وصل میشه تا یه جایی میرسه به ایرلند و میگن که راه سبزی از اینجا تا وطنمون هست ... خیلی سر حالم ! به نظرم انرژی معلق توی فضا رو جذب کردم ...

2010-02-25T01:43:00.002+03:30

بلیط دانشجویی گرفتیم ، واسه همینم از اول نمیدونیم که کجا میوفتیم . قراره هرجا که صندلی خالی بود ما رو بشونن اونجا . جامونو که میبینیم خیلی ذوق میکنیم . به سن نزدیکیم و صورتشون رو تقریبا واضح میبینیم .
نیمه اول برنامه فقط موسیقیه . کیهان کلهر داره کمانچه میزنه و علیزاده شورانگیز . آخ که چه اسم با مسمایی داره این ساز جادویی ، این ساز بهشتی ... با کشیده شدن اولین زه ها من رو از جام بلند میکنه ، توی دلم آشوب بپا میکنه و منو با خودش میبره ...
پنجاه دقیقه بدون وقفه مینوازن ... از غم میگن ، از غربت و دلتنگی ... از شادی میگن و اشتیاق ... از عشق میگن و از سرگشتگی و بی پروایی ... روحم داره توی این حسهای ناب میچرخه که یهو گرمای دستشو روی دستم حس میکنم . آره ، دارن از عشق میگن ...
یاد چه چیزهای عجیب و بی ارتباط به همی میوفتم ، انگار فقط حسهام نیست که داره زیر و رو میشه ، خاطرات و افکارم هم هست ... یاد بامداد خمار میوفتم ، یاد عشق محبوبه و رحیم ... یاد دوستمون میوفتم ، و یاد تارش ، که انقدر متعلق به خلوت و حریم دلش بود که هیچ وقت برامون نزد ... آهنگ به اوج خودش رسیده . نگاهم به کلهر میوفته که چطور با سازش یکی شده و توی پیچ و خمهای نوایی که میاد سرشو تکون میده ، با چشمهای بسته دستهاشو بالا پایین میکنه و به نظرم کاملا از دنیای اطرافش کنده شده ... یاد حرف استاد ساز دهنیم میوفتم : تا از آهنگی که داری میزنی لذت نبری ، چیزی از دنیای موسیقی یاد نمیگیری !
نیمه دوم، آواز هم داره . لذت بخشترین قسمت برنامه برای من ، تک نوازی نی بود از سیامک جهانگیری ، که نی برام قداست اشعار مولانا رو داره ... ولی جالبترین بخش خارجیهایی بودن که اومده بودن موسیقی سنتی ایرانی گوش بدن .

2010-02-16T03:10:00.002+03:30

روز والنتاین رو بین انبوهی از شکلات گذروندیم ! رفته بودیم تور شکلات ... با چندین زوج عاشق شکلات دیگه . توی مغازه های شکلات و شیرینی فروشی چرخ زدیم ، کلی مطلب در مورد تاریخچه و خاصیت های شکلات یاد گرفتیم و یک عالمه شکلات های خوشمزه خوردیم ...
توی اون هوای سرد ، با اون غلظت بالای اندورفین* توی خونمون ... آره ، گرم بودیم ، گرم و شاد و عاشق ...
چه والنتاین باشه ، چه سپندارمذگان ،

روز عشق بر همتون مبارک !

عاشق باشین ، همیشه ...
.
یک شکلات سازی بلژیکی وجود داره ، که میتونی شکلاتهاشو آنلاین هم بگیری ، ویژگی خاصش اینه که میری و یک بِیس انتخاب میکنی : شکلات تلخ ، یا شکلات شیری، یا شکلات سفید . و بعد میتونی هر چیزی که دوست داری رو اعم از هر نوع میوه و آجیل و ... توش بریزی . خانومه میگفت که حدود ده بیلیون مدل ترکیب میشه اونجا درست کرد ! یه مدلش رو ما خوردیم ، مزه جدید و جالبی بود .
.
* شکلات ترشح هورمون اندورفین رو میبره بالا . اندورفین یا هورمون زندگی ، همون ضد درد طبیعیه که وقتی عاشق میشی مقدارش توی خونت میره بالا ، و باعث میشه که همه چیز رو قشنگ ببینی ، امیدوار باشی ، گرم باشی ...

2010-02-09T22:55:00.001+03:30

خدای عزیزه من !
چتوری ؟ حالت خوبه ؟ من شما را خیلی دوست دارم ، همه شما را خیلی دوست دارد ! بهشت چتوره ؟ من یک موش داشتم که مُرد ، میتونی از او مواظبت کنی لطفآ ؟ اگر من شما بودم به همه بستنی میدادم ! من شما را خیلی دوست دارم !
آوا *
.
.
* انشای یکی از بچه های کلاسم . موضوع انشایی که بهشون داده بودم نامه ای به خدا بود . الهی که چقدر نازن این بچه ها ...

2010-01-28T10:36:00.003+03:30

چمدان خاطراتم را
همین جا در همین اتاق
خالی میکنم
کمرم درد گرفته از سنگینی اش .
شاید روزی ، باز چمدانم را پر کنم
اما اکنون می خواهم سبک سفر کنم
مثل دانه های حیرت انگیز برف ...
.
به دعا ایستاده اند
با لباسهای سفید
درختان !
با آنها همراه میشوم .
باد نفسمان را تا ملکوتت خواهد آورد ،
قول داده است ...

2010-01-15T22:58:00.000+03:30

وای دیوانه شدم !! ساعت ازمایشگاهمون روی ۹ خوابیده ، ساعت راهرو طبقه خودمون سه ساعت عقبه ، ساعت راهرو طبقه پایین کلا روی ۵ مونده و ساعت اتاق کنفرانس گمونم ۴ ساعتی جلو باشه !!!!! حالا تکلیف منی که ساعت نمیبندم و دستام توی دستکش آلودست و نمیخام بهموبایلم دست بزنم چی میشه وقتی باید سر وقت دارو بخورم ؟؟؟
یاد اون چند وقتی افتادم که با خودم قرار گذشته بودم که ساعت نبندم و به ساعت هم نگاه نکنم ... صرفآ از روی اتفاقات و ساعت گرسنه و خسته شدنم میفهمیدم که چه موقعی از روزه ! امتحان سخت ولی جالبی بود ... همم مثل اینکه دوباره باید شروع کنم ...

2010-01-08T04:42:00.002+03:30

چقدر ساکته ... فقط گاهی صدای باد میاد ... یه محوطه بزرگ و صاف ، سفید سفید ... انگاری انعکاس چراغها توی برف هوا رو روشنتر کرده ... شال رو از جلوی دهنم میکشم کنار تا بخار نفسم رو توی هوا ببینم ... خم میشم کمی برف بر میدارم و مزه مزش میکنم ... به رد پاها نگاه میکنم ، یه دسته نوجوون بودن ، بدو بدو و بازی کردن ... این یکی انگاری خسته بوده ، یا یه عاشق دل شکسته ، آروم و تنها داشته میرفته ... یه نفس عمیق میکشم ، هوا بوی تازگی میده و تمیزی ...
.
می روم
نرم تر از ان که رد پایم
بر گونه های برفها
جا بماند
و آرامتر از ان که
صدای نفسهایم
بچه جیرجیرکها را بیدار کند
حتی نمیگذارم
صدای آوازم
موسیقی باد را بر هم بزند

اشک ها و لبخندها

2010-01-04T05:18:00.004+03:30

درختهای این یکی خیابون همشون چراغهای آبی دارن ، انگاری شکوفه ی شامپو بدن زدن ! وایمیسیم پشت تک تک ویترینهای این مغازه . فروشگاه خیلی بزرگیه ، یه داستان دنباله دار رو تیکه به تیکه پشت شیشه هاش با عروسک درست کرده . میریم طبقه هشتم و درخت کریسمس خیلی بزرگی که اونجاست رو میبینیم ، شاید ده یازده متر باشه . همینجور توی خیابونا راه میریم و چراغها و تزیینات رو تماشا میکنیم . این همه نور و شادی باعث میشن حواسم پرت شه و بغضم رو قورت بدم . کم کم شادی میریزه توی خونم و توی کل بدنم به گردش میوفته ...
.
اولش که وارد سینما میشیم کاملا سالن خالیه ، میگم آخه کی شب تحویل سال میاد فیلم ببینه ، ملت میرن پیش خونواده هاشون ! کم کم چند نفر دیگه هم میان . مثل همیشه والت دیزنی شاهکار خلق کرده . پرنسس و قورباغه ... خدای من چقدر نازه ، چقدر قشنگه ... حشره شبتابها توی آسمون میچرخن و میرقصن، شکل میکشن و مینویسن ... "پدرم درسته که آدم فقیری بود و خیلی کار میکرد ، ولی توی زندگیش هرچی میخواست داشت. پدرم عشق داشت ..."
دوباره یاد دختر بچه کوچولوی سیاه پوستی میوفتم که باهاش داشتن مصاحبه میکردن : پرنسس تیانا که اینقدر خوشگله سیاهه ، پس منم میتونم پرنسس باشم ، منم پس خوشگلم ! مامانش توضیح میده که دخترکش چون همیشه پرنسسا و عروسکا و اینارو سفید پوست دیده ، توی ذهنش زیبا بودن یعنی سفید بودن ، واسه همینم همیشه یواشکی میره و پودر بچه برادرشو میزنه به صورتش که مثلان خوشگل شه ... وقتی اینو شنیدم دلم به درد اومده بود برای معصومیت کودکانش که تبعیضهای زندگیش انقدر زود شروع شدن ...
.
وای ... چقدر آدم اومده ... رفتیم لحظه تحویل سال رو کنار دریاچه ، توی " نیوی پییر " بگذرونیم . داره با صدای بلند آهنگ پخش میشه . ما توی طبقه بالا یه جای بالکن مانند ، کنار نرده ها وایسادیم . به مردمی که اون پایین ان نگاه میکنم . دسته به دسته دارن میخونن و میرقصن و بالا پایین میپرن . انقدر شادی و انرژی توی محیط هست که سرمای حدود ده درجه زیر صفر رو حس نمیکنم . همه با هم میشمرن : ده نه هشت ... سه دو یکککک صدای توپ میاد و اولین جرقه های آتشبازی دیده میشن . نقطه های نورانی رنگی رنگی ، با صدای بامب و بومبشون تا یه یه ربعی آسمون رو زینت میدن ...
.
اومدیم سرزمین عجایب زمستانی !! جلوی در نوشته رادیو ماشین رو روی موج ۱۰۷ اف ام بزارین . وارد میشیم . یه راهه که دور تا دورمون پر از مجسمه ها و تابلوهاییه که با چراغ درست شدن . گوینده رادیو اعلام میکنه که بگردین ببینین چند تا آدم برفی میتونین تا آخر راه پیدا کنین . تمام مسیر آهنگ های شاد پخش میشه . انقدر ذوق کردم که اشک های چند ساعت قبلم رو کلا از یاد بردم . از زیر تاق های نور رد میشیم ، به کلبه ها و قطارها و حیوونای نورانی نگاه میکنم و انگشت اشاره ام بی اختیار از من توی فضا میچرخه . بخاری که از اگزوز ماشینا میاد بیرون رویایی بودن محیط رو چند برابر کرده ...

2009-12-31T00:15:00.000+03:30

چه قدر شکسته شده ، چه قدر غصه لای چینهای مهربون صورتش جا داده ... کاش کاری از دستم بر میومد ، کاش میتونستم قطره ای آرامش بریزم توی دریای دلهره هاش ...
.
.
فکرم خیلی مشغوله ، نمیتونم تمرکز کنم . دارم به سالی که داره میاد فکر میکنم و کارهایی که میخوام حتما توی سال جدید انجام بدم ، بعد یهو قلبم تیر میکشه ، یاد روزهای پر تلاطم وطنم میوفتم ، یاد دانشگاهم که این روزها قلبش چه تند تند میزنه ، فکر میکنم یعنی چی میشه ؟ آخر این مسیر کجاست ؟ آزادی چه بهای سنگینی داره ...
یه عالمه حرف روی دلم تلنبار شده ، ولی نوشتنم نمیاد ... ولو میشم روی مبل و خیره میشم به چراغهای درخت کریسمس ، غرق میشم توی رویاهایی که این روزها توی بیداری میبینم ...
.
.
راستی ، واقعا درست گفتن که هیچ جا خونه خود آدم نمیشه ، حتی پیش مادرت ، توی خونه خواهرت ! دلم برای همتون تنگ شده ...

2009-12-17T10:07:00.000+03:30

13-14 ساعت دیگه مامانمو میبینم ... حس عجیبی دارم ... دلم براش خیلی تنگ شده ...

2009-12-13T00:08:00.002+03:30

با کلی شوق و ذوق اومده میگه : دارم میرم ایران ، چی میخوای از اونجا برات بیارم ؟
حس میکنم برق چشمم اتاق رو روشن کرده ، با نیشی كه از هر طرف تا گوشم بازه جواب میدم : بربری !!
چشماش قد هندونه شدن ! با تعجب میپرسه : نون بربری ؟؟
- آره ... نمیدونی چقد دلم میخواد یه نیمروی تپل با کره درست کنم ، زرده هاشم یکم شل بمونه ، از این حالتهایی كه بوش همه اتاق رو میگیره و همه دهنشون آب میفته ... بعد بشینم و با بربری کنجدی بخورم ...
آب دهنش رو قورت میده و میگه : آخه چجوری بیارمش ؟
فکر کنم نگاهم خیلی ملتمسانه است . خودش ادامه میده : باشه ... فریزش میکنم ، تو هواپیما هم میدم بزارن توی فریزر ...
چنان ذوقی کردم كه ... دارم با شیطنت آرزو میکنم كه کاش دید و بازدیدش زود تموم شه و تندی برگرده .. !

2009-12-08T03:17:00.005+03:30

چشماشو بسته بود ، انگشتاش رو روی زه های گیتار میلرزوند و از ته دلش داشت میخوند ... تقریبا همه داشتن یا زیر لب یا بلند باهاش همراهی میکردن . انگار هر ثانیه ای كه میگذشت موجی از خاطرات به ذهن و دلم میریخت ...
.
.
برف باریده ، اولین برف امسال ... و روی آدم برفیهای چراغی ، كه توی چمن جلوی خونه هان ، نشسته . انگاری آسمون غیرتش اجازه نداد كه ببینه آدم برفی از برف نباشه ، گرم باشه ، همیشگی باشه ...
آره ، خاطره ها عوض میشن ، دیگه اولین برف تو رو به یادم نمیاره ، خیلی بدم ، میدونم ؛)

واقعا درست گفتن كه هر شهری ی طرحی ...

2009-12-03T00:27:00.005+03:30

در کمال شرمندگی از روی ماه گیلدای عزیزم :
بازم رفته بودیم سفر ... این بار سر از ایالت تگزاز در اوردیم ، جایی كه همیشه توی فیلمهای وسترن اون رو پر از بیابون و کاکتوس و هفتیرکشی دیده بودیم ... چهار تا از شهراش رو رفتیم و جای همتون خالی خیلی بهمون خوش گذشت .
هیوستون ساختار عجیبی داره ، پر از ساختمون و پل و اتوبانه ، اتوبانها خیلی زیادن و همدیگررو قطع میکنن و از روی هم میگذرن و ... ولی یجوریه كه انگار اول اتابانهارو ساختن بعد هرجا كه شده خروجی بزنن ساختمون زدن !! یکی از بزرگترین مراکز پزشکیهای آمریکا اونجاست . اونشب كه ما اونجا بودیم عید شکرگزاری بود و کلی آتشبازی تماشا کردیم اونجا ...
سن آنتونیو ساختار مکزیکی اسپانیایی داره . یه رودخونه خوشگل كه دور تا دورش پر از رستورانها و کافیشاپهای هیجان انگیزه ، پر از نور و درخت و پل و ... قدم بزنی و بستنی بخوری و لاو بترکونی ! یه قلعه قدیمی توی شهره به اسم آلامو كه آمریکاییها و مکزیکیها اونجا با هم جنگیدن .
توی گلوستون کنار خلیج مکزیک میگو خوردیم و صدف جمع کردیم ... به خاطر شکرگزاری تقریبا همه شهر تعطیل بود !
بیشترین اوقات رو توی آستین بودیم . پر از تپه ، پر از رود ، پر از جاده های سر سبز و پر پیچ و خم كه یاد جاده چالوس مینداختنت ...
قشنگترین منظره :
کنار دریاچه تراویس ، ( عکسش اون بالاست ، راستی اون خونه تکی نارنجی مال صاحب بند و بساط مارک دِل اِ ) ، غروب آفتاب ... خورشید قرمز مییاد و مییاد ، به آب بوسه میزنه و توی آغوشش حل میشه ...
شاهکار طبیعت :
غار ( اون یکی عکس ) ... مثل غار علیصدر خودمون ولی این آبی نیست و توش قدم میزنی ...
از افتخارات من :
همه سرمای بدی خوردن ، در واقع آنفلوانزا گرفتن ، در کمال تعجب فقط من ازشون نگرفتم !!!
اندر باب مصائب ما :
یه سی دی خارچین (متضاد گلچین ) رو كه از زهره رو نبین سی دی رو بشکن گرفته تا هوس شهره اون تو بود رو ۴-۵ بار تا آخر گوش کردیم ! همگی با هم به توافق رسیدیم كه جایزه صلح نوبل رو باید بدن بهمون !!
هیجان انگیزترین اتفاق :
یک آقای گوزن خیلی محترم از کنار جاده با سرعت به طرف ماشین میدوید كه از خیابون رد شه ...

مشخصه اصلی شهر :
علامت سر گاو شاخدار رو همه جا میبینی ، روی ماشینها ، نوک چراغ خیابونا ، توی نرده ها ، .... جالبه كه نقشه ایالات هم بی شباهت به سر گاو نیست !
مورد علاقه ترین تابلو راهنمایی رانندگی کنار جاده من !:
اداپت ا استریت ( خیابون رو به فرزند خوندگی قبول کنین !!)
از جاذبه های توریستی رستوران ، توی جاده :
دستشویی تمیز خروجی ۱۴۵ !!

در آخر :
با کمال تشکر از دوست عزیز و مهربونی كه تمام این مدت خونه اون بودیم ، و با تشکر از کلانتری محل ، آتشنشانی محل و خانواده رضوی !
راستی اون یکی عکسو از پنجره هواپیما گرفتم ...

مرز در عقل و جنون باریک است ...... کفر و ایمان چه به هم نزدیک است

2009-11-20T05:50:00.005+03:30

این علامت رو حتما دیدین ، البته احتمالا بدون اون ببر و اژدها ! فلسفه پشتش رو خیلی قبول دارم ...
اسمش هست یین و یانگ . ترجمش میشه یگانگی تضادها ... یه تفسیرش اینه كه قسمت سفید یا همون یین كه نشونش اژدهاست ، مادینگی یا زنانگیه و قسمت سیاه ، یانگ ، نشونش ببره به معنی نرینگی یا مردانگی . وسط قسمت سفید یه دایره کوچیک سیاه میبینین و وسط قسمت سیاه یه دایره کوچیک سفید ، تفسیرش اینه كه هر زنی توی وجودش یک سری خصیصه های مردانه داره و هر مردی ته ته وجودش یک سری ویژگیهای زنانه . حالا به جای مرد و زن اصولا هر چیزی میتونین بذارین فقط کافیه كه مقابل هم باشن ، مثلا گرما و سرما ، ثروت و فقر ، و و و ... و دقیقا به همون شکل هم میتونین تفسیرش کنین : وقتی كه خیلی خیلی ناراحتی و فکر میکنی كه دنیا به آخر رسیده و هیچ نقطه امیدی دیگه نمونده باز هم یه چیزایی ، ولو خیلی کوچیک وجود داره كه خوشحالت کنه ، و وقتی كه در اوج شادی هستی و دنیا مال توه باز هم بابت یه چیزایی توی اعماق وجودت غمگینی ...
معنی و تفسیر واقعیش خیلی عمیقتر از این حرفاست ، اینجا هم خوب توضیح داده ، بد نیست . به هر حال خیلی قبولش دارم ، توی دنیای من ، نهایت وجود نداره ، هیچ کس شیطان یا فرشته مطلق نیست ، هیچ چیز خوب یا بد مطلق نیست ، همه چیز نسبیه ، همه چیز ...
.
.
پ . ن . این گویها هم اسمشون یین و یانگه ، یین رو وقتی تکون میدی صداش زیره و یانگ صداش بمه . خاصیت درمانی دارن ، باید بگیریشون توی دستت ، به کمک انگشتات تکونشون بدی ، یعنی درواقع بچرخونیشون به طوری كه صداشون در نیاد ، آروم و با تمرکز ... چند تا خوبی دارن ، اولا كه نمیذارن آرتروز مفاصل دست بگیری ، دوما چون دقت میکنی كه درست تکونشون بدی تمرکزت رو میبرن بالا و کم کم استرست رو از بین میبرن .

2009-11-13T00:53:00.006+03:30

اگه بگم پل ، اولین چیزی كه به ذهنتون میرسه چیه؟ گذر ؟ مقصد ؟ وصل ؟
.
اولین عکس :
هنوز پام رو روش نذاشته بودم ، یه لحضه وایسادم و نگاش کردم . وای ... چقدر منظره های اطرافش قشنگن ... یه کلیسای با شکوه با گنبد سبز ... رودخونه آروم و آبی ... و قلعه قدیمی و مرموز ، اونجا بالای کوه ... با وجود خنکی هوا ، هر چند قدم یه بار ، می ایستادم ، به لبه پل تکیه میدادم ، یه نفس عمیق میکشیدم و ...
- فکر کن اینجا اولین قرار زندگیت رو داشته باشی ، دوچرخه ات رو اینور پل ببندی ، تمام پل رو قدم زنان حرف بزنی ، انور پل توی قهوخانه یه چایی داغ بخوری و ...
- اه ... همون روز ، توی دیدار اول عاشق میشی ...
توی سالزبورگ هستیم ، شهر فیلم اشکها و لبخندها ، توی زادگاه موزارت ... یکی از بچه های تور میگه : منم اگه اینجا زندگی میکردم آهنگ میساختم !!
.
.
پل بروکلین رو یادتونه توی نیویورک ؟ واقعا هدفمون این بود كه رد شیم و بریم اونور ؟ نه ... میخواستیم با اون نوار بلند و سبز با همه عابرها و با همه دنیا حرف بزنیم ...
.
.
دومین عکس :
این مدل پلهاییه كه ژاپنیها توی مزرعه هاشون و توی روستاها روی جویهای باریک آب میساختن . پلهای زیگزاگ ... دو تا فلسفه پشت این طراحی هاست :
۱) معتقد بودن كه روح های پلید و انرژیهای منفی فقط میتونن روی خط صاف حرکت کنن ، پس وقتی از روی این پل رد شی نمیتونن دنبالت بیان .
۲) وقتی رسیدی به پیچ ، به بهانه دور زدن ، لحظه ای تامل کنی ، به اطرافت نگاه کنی ، صدای آب رو بشنوی ، سبزه هارو ببینی ، نسیم رو حس کنی ...
.
.
به نظرم زندگی مثل پله ... بعضیها عجله دارن زود از روش رد شن و به مقصد برسن ، ولی آیا واقعا مقصده كه مهمه ؟
.
حالا اگه بگم پل ، اولین چیزی كه به ذهنتون میرسه چیه؟
.
.
پ . ن . خیلی سعی کردم عکسهارو بزارم اینجا ولی نمیدونم چش بود كه نشد كه نشد ...

لبخند تو مرا بس ...

2009-11-03T23:08:00.005+03:30

وقتی که نگاهشون میکنم یه آرامش خاصی بهم دست میده ...

2009-10-30T10:28:00.003+03:30

فکر کن بهت ی تیکه مقوا میدن و یه جعبه آبرنگ ، مقوا رو نگاه میکنی کاملا تمیزه و معمولی . قلم مو رو میزنی توی آب بعد رنگیش میکنی و با هیجان میکشی روی مقوا ... وای خدای من ... اینا چیَن ؟ این طرحها یهو از کجا اومدن ؟؟ وای ... مثل معجزه میمونه ...
.
.
این فیلم رو دیدی ؟ داستانهای زیادی توش هست ، ولی من عاشق این یکیشم :
آقای ایرانی به خاطر اینکه عصبانیتش رو بخوابونه و احساس امنیت بکنه ، با دخترش میره و یه اسلحه میخره ، اسلحه رو خودش انتخاب میکنه و گلوله رو دخترش .
یه آقای مکزیکی درِ مغازه آقای ایرانی رو تعمیر میکنه ، موقع رفتن بهش اخطار میکنه كه قفل باید عوض بشه ، ولی آقای ایرانی عصبانی میشه و میگه كه اینها همش فیلمتونه كه هی از آدم پول بکشین ...
دختر کوچولوی آقای مکزیکی از تیراندازی چند وقت پیش بد جوری ترسیده ، خوابش نمیبره ، نمیخواد تنها تو اتاقش بمونه . آقای مکزیکی باهاش حرف میزنه و میگه كه یه شنل نامرئی داره كه وقتی بچه بوده باباش بهش داده ،و این كه این شنل جادویی همیشه محافظشه و نمیذاره كه هیچوقت هیچ اتفاقی براش بیفته و هیچ گلوله ای نمیتونه اون رو پاره کنه ... دخترک شنل رو میپوشه و در آرامش میخوابه .
دزد مغازه آقای ایرانی رو میزنه . آقای ایرانی اسلحشو بر میداره و میره سراغ آقای مکزیکی كه انتقامش رو واسه کمکاری اون و بدبخت شدن خودش بگیره .
آقای ایرانی ، آقای مکزیکی رو جلوی در خونشون میبینه ، آماده میشه كه بهش شلیک کنه . دختر کوچولو این صحنه رو از پنجره میبینه . با تمام سرعت میدوه بیرون و با تمام قدرت میپره بغل پدرش . آقای ایرانی شلیک میکنه ...
در کمال تعجب دخترک سالمه و تیر نخورده ... دخترک به پدرش میگه كه شنل نجاتشون داد ...
آقای ایرانی یه گوشه ای نشسته ، گریه میکنه . داره به خاطر معجزه ای كه اتفاق افتاد و نذاشت كه اون یه دختر بچه رو بکشه از خدا تشکر میکنه ...
.
.
مقوا جادویی نبود ، یکی قبلش با مداد شمعی سفید، روی اون مقوای سفید، نقاشی کرده بود ...
.
.
شنل نامرئی وجود نداشت ، دختر آقای ایرانی از روی قصد تیر مشقی برای پدرش گرفته بود ...
.
.
معجزه همین نزدیکیهاست ، از جنس اتفاقهای روزمره مون ، از جنس نگاهمون به زندگی، از جنس ایمان اون دختر کوچولو به شنلش ، از جنس برگشت اعمالمون به خودمون ، از جنس کارما .. معجزه چیده شدن اتفاقهاست بغل هم ، اتفاقهایی با توضیح کاملا منطقی ، منتها جوری كه ما ازشون خبر نداریم ، ولی اونا دقیقا در مسیری چیده شدن كه ناگهان از گوشه ای بزنن بیرون ، غافلگیرمون کنن ، كه از شادی و ذوق فریاد بکشیم وای خدای من ... مثل معجزست ...
.
.
حالا چرا همه اینهارو گفتم ... چون دلم از همین معجزه ها میخواد ... روحم واقعا نیاز داره كه از شادی فریاد بکشه ...

این متن رو توی اولین کارتی كه بهش دادم نوشته بودم ...

2009-10-22T06:49:00.002+03:30

چه فصل عجیبیه این پاییز ... وقتی كه صدای باد لابه لای برگ های خشک درختا میپیچه ، وقتی كه قطره های بارون میریزن روی برگ های زردِ زیرِ پات ، وقتی كه بوی نم توی تمام وجودت میپیچه انگار كه روحت رو بدجوری قلقلک میده ...
با تمام وجودم انگولک میشم ، انگاری مستِ مستم ، لولِ لول .. دیگه هیچی از اطرافم نمیفهمم ، توی اون لحضه فقط آرزو میکنم كه ای کاش به سبکی یه برگ خشکیده بودم تا باد میتونست من رو هم بلند کنه و ببره ...
شنگولی مست بودن کم کم میره ، جای خودشو میده به یه حالت بد خماری ، تمام دلتنگی ها و غصه ها یه دفعه با هم مییان سراغم ، مسخ میشم ... عاشق میشم ... یه عاشق خسته و تنها و مغموم ... همون جور كه دارم برگ های طفلی رو زیر قدمهام خورد میکنم و از صداشون لذت میبرم ، بارون نم نم میریزه رو سر و کلم و خیسِ خیس میشم ، ناگهان یادم میفته كه چقدر دیوونم ...
.
.
پ . ن . جالبه ، بعد این همه سال حسم نسبت به پاییز ذره ای عوض نشده ...

2009-10-13T03:21:00.004+03:30

منگولانه :
معده محترمم دوباره درد گرفته و هلیکوباکترها دوباره فعال شدن ، سرما هم خوردم ، و با ۸ تا آنتی بیوتیکی كه هر روز میخورم اوضاع خیلی خوبی با میان ترمهام ندارم ...
.
.
شنگولانه :
امروز رفتیم سینما ، ۴۵مین فستیوال بین المللی فیلم شیکاگو ... از پله ها كه رفتیم بالا اول بین پرچمهایی كه از سقف آویزون بود دنبالش گشتم ، و وقتی پرچم ایران رو دیدم کلی ذوق کردم .
.
وقتی كه دیدم روز وسط هفته تمام سالن پر بود و ۹۰% تماشاچیها هم خارجی بودن احساس غرور بهم دست داد ...
.
با خانوم بغل دستیمون حرف میزنیم ، خلبانه ، دیروز چند تا فیلم چینی دیده و امروز هم اومده باز از کشورهای مختلف فیلم ببینه كه با فرهنگشون بیشتر آشنا شه ...
.
فیلم شروع میشه ، درباره الی ...
نمیدونم از دید یه ایرانی توی ایران تماشا کنم ، یا یه ایرانی وسط این همه خارجی كه با چشمهای گرد شد خیره به پردن ... چند دقیقه یه بار چهره آدمهای اطرافم رو مخصوصا اون خانومرو نگاه میکنم كه ببینم عکس العملشون چیه . همگی دارن توی تونل جیغ میزنن ، خانوم بیچاره متعجب شده كه چه خبره ، گلشیفته توضیح میده كه خیلی خوش گذشت نه ؟؟(!) ... بازیگرهای مرد شروع میکنن دست زدن و با جیغ و داد میرقصن ، چشمهای خانومه گردتر میشه ، احتمالا داره فکر میکنه كه نکنه اینا همجنسگران ؟! ... هی سر هم داد میزنن ، هی به هم توهین میکنن ، یهو شوهر گلشیفته كه خیلی هم از خودش بزرگتره اون رو میزنه ، خانومه فرو رفته توی صندلیش و انقدر لبشو گاز گرفته كه ... یه ویلای درب داغون ، لوله های زنگ زده ، نبودن گازکشی و تلفن ، و خب معلومه که نباید انتظار داشته باشی که وقتی سوار ماشین میشن کمربند ببندن ... یه قایق از تو آب مییاد بیرون ، دو تا غواص با کپسولهای زنگ زده اکسیژن میپرن پایین و میگن حدود نیم ساعت (!!!!) گشتیم ، نیست ، دریا که آروم شد میگردیم جسد رو پیدا کنیم !! خودم رو میزارم جای خانومه ، هوا مشکوک به طوفانی باشه کل ساحل رو میبندن ، اگه بگی یکی تو آبه یه عالمه گروه نجات و پلیس دریا و هلیکوپتر و غواص و ... میان و شب و روز میگردن تا ... صورتهای اطرافیانم رو كه میبینم اصلا حس خوبی ندارم ، حتما دارن تو دلشون میگن آخی بیچاره ها ، چقدر بدبختن ...
.
سعی میکنم از دید یه ایرانی توی سینمای ایران فیلمی رو برسی کنم كه خرس نقره ای برنده شده و کاندید اسکاره :
نیمه اول فیلم به عنوان مقدمه فیلم خیلی طولانی و خسته کننده و تکراریه ، تکونهای زیاد دوربین هم نمیذاره حداقل از منظره های زیبای شمال لذت ببری .
ولی نیمه دوم فیلم حکایت متفاوتی داره ، بیشتر به یه فیلم مستند نزدیک میشه كه داره عکس العمل شخصیتهای مختلف رو كه توی یه موقعیت خاص قرار گرفتن رو برسی میکنه . بارها و بارها به عنوان تماشاگر در نقش قاضی ظاهر میشی و رفتار همه رو قضاوت میکنی ... و هر کدوم هم نرمال ظاهر میشن و هم پر از تناقص ... بازیگرها همه خوب بازی میکنن . ولی ...
شخصیت پردازی الی انقدر ناقصه و نقش ترانه انقدر کوتاه كه نمیتونی باهاش ارتباط برقرار کنی ، برای همین هم آخر فیلم اونجور كه باید حتی ناراحت نمیشی كه مرده یا آبروش ناعادلانه برده شده .
فیلم هیچ پیامی بهت نمیده ، آخر فیلم هیچی بهت اضافه نمیشه .
سناریو خیلی کمکاری داره .
اعتراضها به ضد ارزشهای اجتماعی مثل دروغ و روابط مسموم و خیانت و ... انقدر ناقصه كه خیلی تعجب نمیکنی كه بی جواب موندن ...
.
.
خوشم نیومده و نتونستم حتی به خاطر بالا بردن سطح سینمای ایران بهش رای بالایی بدم ...
.
.
.
حبه انگورانه :
مه تمام آسمون رو گرفته ،چراغهای نوک بلندترین برج شهر ( كه به خاطر ماه سرطان سینه صورتی ان ) تنها چیزیه كه توی آسمون دیده میشه ... یه منظره واقعا خیره کننده ...

2009-10-07T02:51:00.005+03:30

داریم با ۴۴۴ توی محله چینیها توی لس انجلس قدم میزنیم كه یهو میبینمشون .... یک عالمه گلدونهای سبز کوچولو كه تو هر کدوم یه بامبوی زرد گناهی هست ... حراج گذاشتنشون ، هر کدوم فقط ۳$ ! فکر میکنم كه خب گلدونش خوشگله و میتونم بعدن توش یه بامبو تازه بزارم ...
.
توی مدتی كه اونجام بر حسب عادت كه یه گلدون تو اتاقت هست پس باید بهش آب بدی، هر روز براش آب میریزم . چند روز میگذره . به نظرم مییاد كه رنگش یه کوچولو عوض شده ، از ۴۴۴ میپرسم اونم تایید میکنه كه کمی سبز شده ...
.
اسمشو میزارم بامزی . به بدبختی تو هواپیما میارمش كه برگای نحیفش نشکنن .
.
.
هر روز سرحالتر و شادابتر میشه . برگاش سبز میشن . اون قد میکشه ، من ذوق میکنم ... هر روز به هم سلام میکنیم ....
توی فنگ شوی میگن كه بامبوها توی یه گلدون باید ۳ یا ۵ یا ۸ تا باشن ، اگه از ۳ تا بیشتر بودن میتونین ۲ تاشو از اون فرفری ها بذارین ، و برای خوش یمنی بیشتر میتونین بهشون روبان قرمز یا بادزنگ ببندین . و موقعی واقعا لاکی بامبو میشه و برات خوش شانسی میاره كه کسی بهت اون رو هدیه بده نه اینکه خودت اون رو بخری .
بعد فکر میکنم كه بامزی خودش خودش رو به من هدیه داده ... با سبز شدنش ...
.
.
به نظرم مییاد كه چند روزه كه آبش خیلی زود تموم میشه . فکر میکنم شاید هوای خونه گرم شده و آبش تبخیر میشه ، ولی بعد فکر میکنم كه نه ، هوای خونه به وضوح سردتر از قبله .
گیگیلی میگه : چی کارش داری بچه رو ، خب تو سن رشده !
نگاش میکنم و فکر میکنم كه اوهوم ، از موقعی كه خریدمش حداقل 18-17 سانت قد کشیده ! مییام چک میکنم و میبینم كه بامبوها بین گیاهان بیشترین رشد رو دارن و حتی بعضی گونه هاشون میتونن تا روزی ۱۲۰ سانت قد بکشن !!
.
اوه خدای من ... با وحشت چشمام رو باز میکنم و فکر میکنم كه خدا رو شکر كه خواب بود ... بامزی بزرگ شده بود ، همه خونه رو گرفته بود و ...

پرت و پلا

2009-10-06T19:31:00.002+03:30

وقتی كه استاد مهمترین درست كه از قضا سختگیرترین استادت هم هست، ازت تعریف میکنه و میگه توی تاپ لیستم هستی و جواب آزمایشت عین جوابی میشه كه خودش در اورده نمیدونی چه کیفی میده !!
.
.
خدا خیرشون بده كه جمونگ رو به عنوان آخرین سریالی كه از شبکه ایران میدیدم بالا خره تموم کردن !!
.
.
خدا خیرمون بده كه طی یک سری حرکات انتحاری دیدن سریال لاست رو تمومش کردیم !! حالا تا ژانویه كه سیزن ۶ شروع شه کلی وقت مونده ... (عواملش گفتن كه اینبار داستان روی خط صاف حرکت میکنه و هیچ فلش بک یا فلش فوروارد ای وجود نخواهد داشت و از بازیگرها فقط جک میدونه كه آخرش چه جوری قراره تموم شه )
.
.
خوبه این سریال جدیده ، فلش فوروارد رو میگم ، فقط هفته ای یک بار پخش میشه و خیلی وقت آدم رو نمیگیره . (توی سایت ای بی سی میتونین انلاین ببینینش ، اگه لاست رو دوست داشتین از اینم خوشتون مییاد حتما ، خیلی باحال بیده و تازه دو قسمت پخش شده !) .
.
.
و حالا كه دنیای سریالها ولمون کرده شاید اگه خدا بخواد بشینیم و قدری درس بخونیم !!

کاش مشکلات شهر قدیمم هم از همین جنس بود ...

2009-10-05T10:00:00.004+03:30

آره خب باید اعتراف کنم كه من هم ناراحت شدم ...
.
از خیلی وقت پیش چند تا شهر کاندید شده بودن برای میزبانی بازیهای المپیک سال ۲۰۱۶ ، من جمله توکیو ، مادرید ، ریودژانیرو و شهر جدید من شیکاگو ... یه عالمه چیز میز اماده کرده بودن ، یه عالمه لوگو و آرم و نقاشی و ورزشگاه و ... رو دیوارا چیز میز نوشته بودن ، کلی ذوق زده شده بودن کلی هیجان داشتن ... یه نقاشی ای رو یه جاهایی از شهر روی دیوار دیدم كه همش با کف کفش کشیده بودن ، انگاری كه یه عالمه آدم با جا پاهای رنگی رنگی روی یه بوم بزرگ راه رفتن و تصویر یه سری ورزشکار رو به وجود اوردن كه با لباس ورزشی دارن میدون میپرن وزنه میزنن و ... خیلی گشتم ولی عکسش رو پیدا نکردم كه بزارم اینجا ، خیلی ابتکار جالبی بود .
دو سه روز پیش بالا خره انتخابات انجام شد . داورهای کمتیه بین المللی المپیک با توجه به بررسی هایی كه کرده بودن به این شهرها رای دادن و شیکاگو حذف شد ... مردم جمع شده بودن توی پارکها و منتظر بودن كه اگه نتیجه برنده شدن شنیدن جشن بگیرن ، خیلی از مغازه ها قرار بود كه نوشیدنی و خوراکی مجانی بدن به همه (البته هنوز هم میدن ، ولی این بار به عنوان دلداری ) ، و ناگهان انگاری دل همشون شکست ... خیلیها داشتن گریه میکردن ، حتی برجهایی كه قرار بود با چراغشون خبر رو اعلام کنن و توی جشن سهیم باشن لباس تاریکی پوشیده بودن و عزاداری میکردن ...
.
المپیک سال ۲۰۱۶ رفت به شهر ریودژانیرو .... خدا رو چه دیدی ، شاید اون موقع رفتیم اونجا و بازیها رو از نزدیک دیدیم ؛)

نمیدونم بهم غرور دست داد یا به خدا گفتم ایول ممنونتم!!

2009-10-02T08:26:00.002+03:30

دو سه سال پیش
.
- الان طبقه پایین نشسته تو اتاق نمونه گیری . برو باهاش حرف بزن ببین چشه ...
- آخه چرا من؟ من دوست ندارم توی کاری كه به من ارتباطی نداره دخالت کنم ... خواهش میکنم ...
- دخالت نکن . فقط یکمی دلداریش بده ، حالش هیچ خوب نیست . چند وقته كه تمرکز نداره ، دیر مییاد زود میره هیچی نمیخوره ... اینم از دعوای امروز ... نزدیک بود پیرمرد بیچاررو بزنه ...
.
در حالی كه هنوز متقاعد نشدم، پله هارو آروم آروم میرم پایین كه تو راه وقت داشته باشم به حرفایی كه میخوام بهش بزنم فکر کنم ...
.
- اگر واقعا خدا رو باور داری پس حتما اینو هم باور داری كه خدا از روح خودش توی وجود آدمهاش دمیده ، پس وقتی كه با آدمی بد حرف میزنی یا وقتی دل آدمی رو میشکنی درواقع با خدا بد رفتار کردی ، درواقع دل خدا رو شکستی ...
ساکت مونده و با تمرکز داره به حرفام گوش میده ، یه کمی فکر میکنه ، بعد نمیدونم یهو چی میشه كه از جاش میپره ...
- تو واقعا فکر میکنی من همچین آدمیم ؟!؟! یعنی تمام این مدت یک همچین برداشتی از وجود من داشتی ؟؟ ( فکر میکنم كه اوه اوه گند زدم ، اوضاع از اونم كه بود بدتر میشه !!) من همه آدمهارو دوست دارم حتی این مرتیکه رو كه با خیال آسوده فکر میکنه چون مدیرمون میتونه غرورمون رو زیر پاهاش له کنه ... من هر روز بابت سفید شدن موهاش غصه میخورم ...
صداش داره میلرزه ... به گودی سیاهی كه زیر چشماش افتاده نگاه میکنم و دلم براش میسوزه ، هی توی دلم تکرار میکنم : خدایا کمکم کن درستش کنم ... خدایا کمکم کن ... ناگهان چیزی به ذهنم میرسه ...
- نه نه ... سو تفاهم شد ... منظور من چیز دیگه ای بود ... ( دوباره ساکت شده و خیره به دهان من مونده كه جملم قرار چه جوری تموم شه ) منظور من خودتی !
از گرد شدن چشماش میفهمم كه تعجب کرده ، با اعتماد به نفس عجیبی ادامه میدم :
- تو فراموش کردی كه خودت هم آدمی ! كه از روح خدا توی وجود تو هم دمیده شده ... كه بیشتر از هرکس دیگه ای نسبت به خودت مسئولی ... كه اگر با خودت بد رفتاری کنی درواقع دل خدا رو شکوندی ...
.
.
.
دو سه روز قبل
.
مدتها ازش هیچ خبری نداشتم ، مخصوصا كه گذاشتم و اومدم اینجا ... دیدم كه ایمیل زده ... چیزی نوشته بود كه مو بر تنم سیخ کرد ...
" باید یه اعترافی بکنم ... اون موقع به بنبست بزرگی توی زندگیم رسیده بودم ، در حدی كه تصمیم قاطع گرفته بودم كه خودم رو بکشم !! حرف تو اونروز چنان آشوبی توی دلم به راه انداخت كه دیگه نتونستم این کار رو بکنم ... "

این بار شنیدنیه ، نه خوندنی !

2009-09-29T21:02:00.002+03:30

Central Park

2009-09-27T21:31:00.004+03:30

رفته بودیم مسافرت ... یه شهر شلوغ ، پر از آدم ، پر از صدا ، پر از نور ... رفته بودیم نیویورک ...
.
حال و هوای عجیبی بود. ایرانیها از کشورها و شهرهای مختلف ساعتها راه اومده بودن تا اون روز به اعتراض جلوی سازمان ملل تجمع کنن ... یه تیم دوچرخه سوار رکاب زنان از تورنتو اومده بود ، یه آقایی از ژاپن ، کیهان کلهر و همسرش ( بماند که ما توی کافی شاپ دیدیمشون و با زنش هم کلی حرف زدیم ولی نشناخته بودیمش !) از ایران ... حتی خیلی از اونایی که اونجا بودن بچه هایی بودن که توی آمریکا بزرگ شده بودن و خوب بلد نبودن فارسی حرف بزنن. تا حالا این همه ایرانی کنار هم ندیده بودم، حتی توی جشن نوروز ... هزارها نفر با هم یک صدا شده بودن ... هزارها نفر با هم یک رنگ شده بودن ...
.
روی یکی از قشنگترین پلهای شهر راه رفتیم و تومار بزرگ و سبز رنگ رو بالای سرمون گرفتیم و کمی دورتر از مجسمه آزادی ، فریاد آزادی سر دادیم ... تیکه ای که تو دست ما بود از شهر دوشنبه تاجیکستان اومده بود ! چه دنیای کوچیکیه ...
.
.
پ.ن. الان خیلی کار دارم، دستم آزادتر شد از خاطره های این سفر مینویسم

2009-09-11T06:57:00.003+04:30

آیپاد صورتی رو بر میگردونه و نوشته حکاکی شده پشتشو میخونه:
- توت فرنگی موشی ! عجب، پس تو موشی و اینم اسمش توت فرنگیه !
- آره دیگه ...
- حتما همه عروسکهاتم اسم دارن !
- عروسک که سهله قربان ، اینجا همه چی از ماشین و جی پی اس و لپتاپ گرفته تا بامبوهام و حتی بعضی مجسمه ها اسم و جنسیت دارن . بعضی از عروسکها تولد هم دارن ! این کار حس خوبی بهم میده . وسایلمو متفاوت از بقیه میکنه و دنیا و زندگیمو پر میکنه ، ولی خب بدیش اینه که اگه اتفاقی واسه یه کدومشون بیفته بیشتر از معمول ناراحت میشی !!
یکی از مجسمه فرشته هامو نشون میده و اسمشو میپرسه .
- این آرییلِ . میدونی یه قانون نانوشته وجود داره که همه فرشته ها باید اسمشون با اِل یا اِلا تموم شه ؟!
.
این پرسنلایزد کردن (جنبه شخصی دادن ، شخصیت دادن ) رو خیلی دوست دارم . تو ایران یکم دست آدم بسته بود ولی اینجا هزار جور روش و سایت و مغازه وجود داره و به کمکشون میشه یه عالمه هدیه هیجان انگیز چه واسه خودت و چه واسه بقیه درست کنی .
یه سریشون با همین حکاکی کردن درست میشن . مثلا این ایده رو خیلی دوست دارم که عروس و داماد اسمهاشون و تاریخ ازدواجشونو قسمت داخلی حلقه هاشون حک میکنن . یا مثلا قشنگه که روی جاکلیدیت یا خودکارت یا سازدهنیت اسمت حکاکی شده یا هیجان انگیزه که به عشقت اِم اَند اِمی هدیه بدی که یه طرفش اسم خودت نوشته شده و یه طرفش اسم اون ...
یه سری با چاپ عکسه ، از چاپ عکس روی تی شرت و کاسه بشقاب گرفته تا کیک تولد و ... ولی با مزه ترینشون اینه که روی سی دی/دی وی دی فیلم عروسی و تولد و غیره یه عکس از اون مناسبت با اسم و تاریخ میزنن . یه جاهایی حتی عکستو توی یه سنگ شیشه ای چند وجهی یا کره ای شکل با لیزر حک میکنن .
اسم اون شخص یا آرم اون جای خاص رو میدی رو همه چی میزنن ، مثلا اسم نی نی کوچولو رو روی تمام پیش بندها و لبه های جورابها ، روی حوله ها و آستر کالسکه و ... میدوزی ...
مثلا تمام پرسنل یه شرکت تبلیغاتی یه ماگ دارن که روش اسمشون با یه کاریکاتور از خودشون چاپ شده .
میتونی توی منوی رستوران انتخاب کنی که غذاتو خودت بسازی ، به این ترتیب که انتخاب کنی چیها توش بریزن و از هرکدوم چه قدر بریزن و چه طوری .
اسم و آدرستو روی برچسب چاپ میکنی یا عکستو روی تمبر و نامه ای که میفرستی رو خاص خودت میکنی .
یه مغازه هایی هست به اسم یه خرس بساز ، میری اونجا که درواقع یه خرس عروسکی بخری مثلا ، ولی با این تفاوت که همه چیشو خودت انتخاب میکنی ، رنگ و جنس پوستش ، لاغر باشه یا چاق ، رنگ چشم ، اخم کنه یا بخنده ، چی بپوشه ، اینکه توشو با چی پر کنن و حتی میتونی توی دلش یه قلب بذاری .
عروس و داماد میدن از روی شکل خودشون عروسک میسازن برای روی کیکشون .
و و و ...
میدونم که مغازه ها این انتخاب رو میذارن صرفا برای فروش بیشتر و یه جور رقابته بین خودشون که کی ایده های بهتر میده ، ولی خب جالبن ، و توی این دنیای بی در و پیکر و بزرگ بهت این احساس رو میدن که تو هم یه نقشی توش داری و متفاوتی و مهمی ...

2009-09-08T21:07:00.002+04:30

نمی دونم دارن در مورد چی حرف میزنن ، اون وسطا میشنوم که یکی میپرسه:
- آخه چرا میگین بده ؟ ماشینای آمریکایی که باید خوب باشن که !
یهو میپرم وسط و ناخودآگاه میگم :
-چون سیستم مصرف گراییه و هیچ چیز آمریکایی طوری درست نشده که بنونی دراز مدت ازش استفاده کنی !
بقیه هم تایید میکنن و ...
به این سیستمشون فکر میکنم و تاثیرایی که روی آدم میذاره ... بعد فکر میکنم که انصافا هنوز تاثیری روی من نداشته . درواقع نهایت سعیمو میکنم که از دام مصرف اضافی فرار کنم . مثلا کلی تحقیق و بررسی روی آب شیر کردم که ببینم آیا واقعا به بدییه که میگن ، دیدم که کاملا عاری از مواد شیمیایی نیست ولی میشه خوردش و این فقط سیاستیه برای اینکه بطریهای آب (که به سالم بودنشون میشه شک کرد) فروش بره و چون سیستم ری سایکل کردن حداقل توی شهر ما (که یکی از مهمترین شهرای آمریکاست) هنوز خیلی فعال نیست یک عالمه زباله غیر قابل فرسایش بدی به خورد طبیعت . یا مثلا هی توی گوش مردم خوندن که بیاین خوراکیهای ارگانیک بگیرین که طبیعیه و هورمونی نیست و ... در حالی که تمام متخصصای تغذیه میگن که فرق چندانی ندارن (البته مال کانادا مثل اینکه بهتره چون اونجا سختگیرترن ) و صرفا فقط باید چند برابر پولشو بدی . کارهای دیگه ای هم میکنم ، مثلا به جای اینکه فرت و فرت حوله کاغذی (پیپر تاول ) استفاده کنم ( کاری که نود درصد ملت انجام میدن) یه پدیده هایی توی خونه دارم به اسم دم کنی ، ظرف خشک کن ، کهنه گردگیری و ... همیشه میوه و سبزیجات و حتی گوشت باز میگیرم (آخه یعنی چی که دو تا سیب رو بر میدارن بسته بندی میکنن ) و موقع خرید کردن از حداقل کیسه ممکن استفاده میکنم تا فوم و نایلون کمتری به خورد طبیعت بینوا بدم . فوج فوج نامه های بی ربط و تبلیغات میاد در خونه ، دلم به حال درختهای گناهی میسوزه و از پشت اون کاغذها به عنوان چک نویس استفاده میکنم . اگه وقتی شستن ظرفها تموم شد ، روی اسکاچ تمیز باشه و هنوز مایع ظرفشویی داشته باشه آب نمیکشمش که بمونه واسه دفعه بعد . از نایلونای خرید واسه دور ریختن زباله ها استفاده میکنم . وقتی میریم بوفه با وسواس تمام دقیقا به اندازه ای غذا میکشم که حد الامکان توی بشقابم چیزی نمونه و حیف و میل شه . وقتی میریم همبرگر بخوریم اگه آخر سر از این سس کوچولو پاکتیها رو میزمون بمونه حتما میذارم سر جاش و نمیذارم بندازنش دور و و و ...
داره یه کار دیگه میکنه و آب رو الکی باز گذاشته همینجور داره میره ، میگم که اول آب رو ببند . میگه :
- پول آب رو که دیگه صاحبخونه میده !
نگاش میکنم و فکر میکنم یعنی من آدم خسیسی ام ؟ و بعد جواب خودمو میدم . نه ، واقعا به خاطر پولش نیست ، علت کاملا چیز دیگه ایه ، چیزی که نمیدونم اسمش چیه ...

2009-08-26T23:10:00.003+04:30

دنیایی پر از اسمایلی
.
از تولد چند روز پیش هنوز چند تا بادکنک رو دیواره ، بادکنکهای زرد که روشون چشم و دهن سیاه دارن . چسبشون شل میشه و سه تاشون میافته زمین . میام که برشون دارم ولی انگاری با اون لبخند مهربونشون دارن ازم خواهش میکنن . دلم میسوزه و شوتشون میکنم گوشه اتاق تا بتونن چند روزی رو هم واسه خودشون بچرخن ...
میرن میرن گیر میکنن بین فضای دیوار و میز . کولر روشن میشه ،(دریچه کولرمون روی زمینه و به سمت بالا فوت میکنه!!) ، یهو چشمم میافته بهشون . غل خوردن رفتن روی دریچه ، با باد کولر رفتن بالا ، وای خدای من دارن میرقصن ، هی بالا پایین میشن و میز و دیوار نمیذارن که فرار کنن ، چه قدر نازن ...
.
.
روی انگشتای پام ، به سمت کف پا ، چشم و دهن کشیده! بعضیهاشون پاپیون دارن ، بعضیها دندون دارن ، یکی میخنده ، یکی متفکره ...
- بیا براشون اسم بذاریم!
- بیخیال !! ده تا اسم از کجا بیارم ؟!؟
- آسونه ! نانا نینی نونو ....
- به نظرت نانا و تاتا (دو تا شستها) زن و شوهرن ؟
- آره ... وای هشت تا بچه دارن!!

دراز کشیدم و دارم درس میخونم . میاد تو . انگشتامو تکون تکون میدم که یعنی نینی و توتو دارن سلام میکنن ...

2009-08-24T09:52:00.002+04:30

موزه هنرهای معاصر ... چه قدر این کلمه برام نوستالوژیکه ... البته از نوع پارک لاله اش !
این تلفیق هنر و علم رو دوست دارم ، بازی با نور و آیینه و سایه ، استفاده از قانونای فیزیک مثل وزن و انعکاس ، و داشتن اعتماد به نفس برای خلق و به نمایش گذاشتن فکرهای نویی که توی سرته ...
.
.
توی تابلوهای نقاشی دوتاشون بیشتر توجهمو جلب میکنن : توی یکیشون یه دختر خانم خوش اندامی بدون لباس سوار بر گورخری داره میتازه نکتش هم اینجاست که جای بیکینیش روی بدنش افتاده و شده ورژن انسانی همونی که سوارشه !
تابلوی بعدی دو تیکست که بغل هم گذاشته شده توی هر تیکه آقایی روی صندلی نشسته ، هر دو کف دستهاشون به حالت دعا بالاست ، یکی صورتش سفیده و دستاش سیاهن و بعدی برعکس صورتش سیاهه و دستاش سفیدن . این طوری تفسیرش میکنم که اونایی که آدمای خوبیین گاهی هرچه قدر هم که خداخدا میکنن دعاشون مستجاب نمیشه ولی خواسته آدمهایی که به نوعی رو سیاهن راحت بهشون داده میشه ...
.
.
کل اثر فقط یه راهروه ! روی سقفش لامپهای زرد کار گذاشته شده و نور زرد شدید باعث شده که دیوارها و سقف هم زرد دیده بشن . وقتی واردش میشیم ، در کمال تعجب میفهمم که بقیه چیزها مِن جمله ما سیاه سفید به نظر میایم !! یکی از جالبترین چیزهایی که توی عمرم دیدم ... انگاری وارد یکی از دستورهای فتوساپ شدی ، انگاری دیوارها یه دنیای مدرنن و بقیه عکسهای قدیمی ای هستن که اونجا دارن راه میرن ، انگاری سرزمین عجایبه ... وقتی میخواستی از در راهرو بری بیرون و وارد سالن بعدی بشی ، یه جایی بین مرز دو نور زرد و نور معمولی سالن نصف بدنت سیاه و سفید و نصف دیگش رنگی دیده میشد !
.
.
یه مسیر کوتاهه که تاریک تاریکه .. یه لحظه میترسم و میرم توی فاز دفاعی . آخه نمیدونی که هنرمند پیرو چه مکتبیه ، یهو دیدی داداییسم کار میکنه و هوس میکنه که اعتراضشو با غافلگیر کردن و ترسوندن بینندش بیان کنه . خوشبختانه هیچ اتفاقی نمیافته و میرسیم به یه اتاق . اتاق هم تاریکه ، همه جاش سیاهه ، یه پروژکتور از سقف آویزونه و نورش میتابه به قطره های خیلی ریز آبی که وسط اتاق ، فقط توی یه خط، داره از سقف میریزه . وای خدای من ... وسط اون آبشار کوچولوی بارونی یه رنگین کمان تشکیل شده که به خاطر حرکت قطره های آب مواج به نظر میاد ... دو تا فرشته خوشگل کوچولوی دوقولو ، بهشتی بودن منظره رو تکمیل کردن ...

2009-08-17T20:12:00.002+04:30

رفتیم حراج ، توی قسمت مربوط به وسایل کریسمس میرم سراغ جورابها و دو تاشونو بر میدارم .
- اینارو میخوای چیکار؟
- اینارو میزنی به دیوار و بابانویل میاد و توشون برات هدیه های کوچولو کوچولو میذاره !
- آره؟؟! وجود دارن ایشون ؟!؟
- کودک درونم دوست داره باور داشته باشه که بابانویل هست و تو هم اگه فکر کردی با این حرفها میتونی از زیر هدیه کریسمس من فرار کنی کور خوندی !!
.
شروع میکنم به فکر کردن در مورد این چیزهای خیالی و یه سری خرافه های رایج توی جامعه. از طرز تفکرم در مورد این موضوع خندم میگیره ، کاملا به اختیار انتخاب کردم که کدوماشونو باور داشته باشم و کدومارو نه ! مثلا همین بابانویل، دوست دارم فکر کنم که واقعا از دودکش میاد پایین و هدیه هامونو میذاره زیر درخت و میره ... وقتی به بچه ای میگم که دندون افتادشو بذاره زیر بالش چون پری دندون میاد و به جای دندونش بهش جایزه میده، از ته دلم میخوام که با جایزه ای که براش میگیرم غم و ترس افتادن دندونش رو فراموش کنه . انگلیسیهای قدیم باور داشتن که روحهای خوب توی درختها و چوب زندگی میکنن و این ضرب المثل بزنم به تخته (که معادل انگلیسیش هم هست) به این خاطر بوده که اون روحهای خوب رو صدا بزنن تا به کمکشون بیان ! خب حالا اگه انجام دادن این کار به اون آدم حس خوب میده چه اشکالی داره، بذار انجام بده . در مورد این سنگهای آبیه چشم نظر هم عینا همین طوری فکر میکنم . یا مثلا دوست دارم باور داشته باشم که اگه همون لحظه ای که شهاب سنگ داره رد میشه آرزو کنی براورده میشه یا اگه یه قاصدک دقیقا به سمتت بیاد بهت یه خبر خوب میرسه ... یا مثلا چه اشکالی داره اگه باور داشته باشیم که وقتی پشت سر یه مسافر آب میریزی مثل همون آب زلال و روون میره و صحیح و سالم بر میگرده ... خلاصه تمام این فیلترهایی رو که دنیای خشن و ماشینیمونو کمی تلطیف میکنن رو دوست دارم ...
.
ولی در مقابل از یه چیزایی مثل اگه از زیر نردبون رد شی بدشانسی میاره و اگه گربه سیاه ببینی بدشگونه و اگه قیچی باز و بسته کنی دعوا میشه و... فقط خندم میگیره ، خب مثل آدم بگن آقا جان خطرناکه، نردبون میافته رو سرت یا چه میدونم قیچی میره تو چشمت ! یه کارایی که دیگه واقعا مسخرست ، نمکدون رو میز چپه میشه برمیداره نمک میپاشه پشت سرش !! یه سری چیزا هم باورهای علمی غلطی هستن که بین مردم جا میافته ، مثلا اگه دم سبز گوجه فرنگی رو بخوری سرطان میگیری، در حالی که صرفا فیبره و مواد مضر خاصی نداره و در مقابل مثلا فکر میکنن که ترشی هر چه قدر بمونه بهتر میشه در حالیکه هر چه قدر میمونه ترکیبات سرطانزای توش بیشتر میشن !
.
اکثر این باورها صرفا نیروی تلقین و انرژیهای مثبت منفی یه که خودمون به خودمون میدیم ، پس چه اشکالی داره اگه همه بدهاشو حذف کنیم و خوباشو بذاریم بمونه تا یه کمی زندگیمونو نازتر کنه ؟

2009-08-13T21:21:00.005+04:30

کوتاه تر اینکه :
خیلی جالبه وقتی مهمون همجنسگرا داشته باشی و همه هم اینو بدونن و خودشم با موضوع کاملا راحت باشه و هی هم با پسرهای جمع شوخی کنه و تیکه بندازه و همه بخندن !!
.
.
.

طولانی تر اینکه :
- این هفته باران شهاب سنگه و اتفاقا اوجشم امشبه ، بریم ببینیم ؟
- معلومه که بریم ...
.
به همه ایمیل زدیم که هرکی دوست داره باهامون بیاد ، ولی فقط یه نفر همراهمون شد . نصفه شبی راه افتادیم به سمت بیرون شهر، به سمت جایی که روشنایی و شهریتش کمتر باشه تا بلکه بشه اونجا تاریکی آسمونو دید ...
- توی سایت رصدخونه نوشته بود که روی زمین دراز بکشین و انقدر به آسمون نگاه کنین تا چشمتون به تاریکی عادت کنه ، اونوقت میبینینشون .
- احیانا ننوشته بودن که قبلش قرص اکسی چیزی هم بخورین ؟
- بچه ها بیاین کم نیاریم اگه شهاب هم ندیدیم هواپیماهارو بشماریم و فکر کنیم که شهاب بودن !!
در حین خنده احساس میکنم که خط سفید روشنی از روبه روم رد شد با هیجان ابرازش میکنم...
- این همون توهمیه که داشتم میگفتم !!!
- اِاِاِ ... خیلی بدجنسین ...
میرسیم به یه جای مناسب و ماشینو نگه میداریم . از اونجایی که چمنها خیسن ، میریم کنار جاده ، سه تایی دراز میکشیم رو آسفالت و خاک اون بغل . زل میزنیم به آسمون . در کمال ناباوری میبینیمشون ...
- وای خدای من ... خیلی قشنگه ... درست مثل کارتوناست ...
خطهای سفید نورانی در کسری از ثانیه میومدن و رد میشدن ... ماه اونشب هم خیلی قشنگ بود، یه نیم دایره زرد که ابرها دایره وار دورشو گرفته بودن ، ولی شهاب سنگهای کوچولو انقدر جالب و ناز بودن که ماه اصلا به نظرت نمی اومد. نگاهشون کردیم و آرزو کردیم ، نگاهشون کردیم و از بزرگی دنیا و کهکشانها و مرگ ستاره ها حرف زدیم ، نگاهشون کردیم و حرفهای شاعرانه زدیم ...
.
شهابهای سنگی تپلی ، ممنونم که بهانه ای شدین تا یه شبو چشممون فقط به آسمون باشه ...

2009-08-06T22:12:00.003+04:30

بهانه مشترک تمام آدمهایی که اونجا جمع شده بودن ، گردی کامل ماه بود و شادی ... توی زمین چمنکاری شده کنار ساحل دایره وار نشستیم روی زمین ، یک عالمه طبل و سازهای محلی ساده اوردن ، حتی دیجریدو هم هست ! اولش فقط هله هوپ بازی میکنن . ما هم امتحان میکنیم ، قبلا ها نمیتونستم بچرخونمش و زودی میافتاد ولی اینبار هی میچرخه و من هی ذوق میکنم ...
هوا تاریک میشه و ماه در میاد ... همه نوازنده ها دارن یه ریتم ساده ولی دلنشینی رو میزنن ... رقصنده های آتیش میان وسط . یکی چوبی دستشه که دو سرش آتیشه ، یکی هله هوپ شعله دار دور کمرشه ، یکی ... صدا ، همون موسیقی بومیهاست ، ولی اینبار به جای اینکه دور آتیش برقصن ، این آتیشه که دور اونها داره میرقصه ... چند نفری جلوی نوازنده ها ایستادن و دارن با تکونهای خاصی میرقصن . ریتم آهنگ جوریه که ناخودآگاه دوست داری باهاش یکی بشی . اکثر تماشاچیها هم همونجوری به حالت نشسته دارن خودشونو تکون تکون میدن ... بدون اینکه نگاه کسی یا نظر کسی براشون مهم باشه .... یکی از خانمهای رقصنده دستهاشو جور خاصی بالا گرفته ، یه لحظه به نظرم میاد که داره عبادت میکنه ، یاد صوفی ها میافتم ، پیروهای مولانا ، که هنوزم توی ترکیه هستن و یکی از قسمتهای مراسم مذهبیشون همانا چرخیدن دور خودشونه با ریتم ساده و صمیمی آهنگ و از خود بیخود شدن و ... از انرژی زیادی که توی محیط در گردشه احساس سرمستی میکنم ...
.
میریم کنار ساحل . انعکاس مهتاب توی آب زیبایی اون شب رو تکمیل میکنه ...

پ.ن.این فیلم ماله پارساله ، ولی امسال هم مثل همین بود !

2009-08-04T22:02:00.002+04:30

بیشتر از هر جای دیگه ای دلم برای حافظیه تنگ شده ... مخصوصا اگه شب باشه و روشن شدن چراغها حالت ملکوتیشو بیشتر کنه ... بهش قول داده بودم ، وقتی به مزارش برم بوسه به سنگش بزنم ، همین کارو هم کردم ... سبک و آروم نشسته بودم روی اون پله ها ، برای هر کسی که توی اون چند دقیقه از پس ذهنم گذشت به دیوانش تفال زدم ، آخر از همه برای خودمون ... چه قدر قشنگ و درست جوابمو داد . همون موقعی که داشتم غزلشو میخوندم یه قاصدک پرواز کنان اومد و چسبید به دامن بلندی که تنم بود . گذاشتمش لای کتاب ، توی صفحه همون غزل ...
.
.
تقاضانامه ها رو گرفته بودیم دستمون و توی پیاده رو منتظر ایستاده بودیم تا آخرین مهمونا هم بیان بیرون . آخه بهمون اجازه نداده بودن که توی ساختمون از مردم امضا بگیریم . یه تقاضانامه از سازمان ملل برای رسیدگی به این اوضاع اخیر و ...
یه آقای نسبتا تپل تقریبا کچل روی یه پاش تکیه داده بود به دیوار و داشت یه آواز قشنگی رو میخوند . وقتی متوجه شد که داریم بهش گوش میدیم صداشو بلندتر کرد . نمیفهمیدم به چه زبونیه . آهنگ که تموم شد گیگیلی ازش پرسید : عاشقانه بود ؟ با یه لبخند مرموزی نگاهمون کرد و هیچی نگفت . من گفتم شایدم مذهبی بود . گفت : هر دوتونم درست گفتین ، یه آهنگ مذهبی عاشقانه بود . پرسیدم به چه زبونی بود ؟ گفت : سانسکریت ! خیلی قدیمیه ... مکثی کرد و ادامه داد : شما ایرانیها که حافظ رو دارین ، به جای اینکه این سخرانیها و جلسه هارو ترتیب بدین ، اگه واقعا میخواین آمریکاییها با فرهنگتون آشنا شن تشویقشون کنین که شعرای حافظ رو بخونن ! و بعد شروع کرد یکیشونو از حفظ گفتن ... چه قدر ترجمه انگلیسیش برام غریب بود ، ولی لحن پر احساسش نشون میداد که خیلی خوب تونسته باهاش ارتباط برقرار کنه ...
.
.
راستی ، چرا توی این شهر پر قاصدک هیچ خبر خوبی به من نمی رسه ؟؟

2009-08-03T01:18:00.002+04:30

اول اینکه :
ساعت چهار و نیم صبح بود . رفتیم کنار ساحل ، نسیم خنکی داره میوزه . تکیه دادیم به سکوهایی که کنار ساحله . درست روبه رومون یه برج فانوس دریاییه ، هیچ چیز دیگه ای توی افق دیده نمیشه ، انگاری که اون فانوس مرکز دنیاست ... نیمه ی دور آب موجهای خیلی ریز داره ولی نیمه ی جلوترش آرومه . فلق نارنجی قرمزی توی آسمونه که سایش افتاده توی قسمت آرومتر آب ... خدای من ... سطح آب مثل شیشه شده ، داره می درخشه ، مثل آیینه شده ... تکیه زدم بهش ، از پشت بغلم کرده و توی گوشم داره آواز میخونه . توی اون خنکای سحرگاهی از نفسش گرم گرم میشم ... اول یه نور قرمزی از اون ته ته افق میزنه بیرون ، و بعد آروم آروم گردی کاملش میاد بیرون ، انگاری که توی تمام این مدت توی آب قایم شده بوده ...
داریم بر میگردیم . نور خیره کننده خوشید انقدر زیاد شده بود که حالا هم هرجا رو نگاه میکنم خودشو میبینم !
.
.
.
دوم اینکه :
داشتم یه فیلم بامزه نگاه میکردم . توی کل فیلم ، وقتی شخص جدیدی معرفی میشد به چندتا نکته خیلی خاص از اون آدم اشاره میکردن ، یه چیزهایی مثل عادتهای رفتاری یا ویژگیهای شخصیتی ، یه چیزهایی که خاص اون آدمه و توی بقیه افراد کمتر ممکنه که اون چیز رو پیدا کنی . مثلا شخصیت اصلی داستان عادت داشت وقتی وارد مغازه ای میشد دستشو توی گونی حبوبات و غلات فرو میبرد و از تماس اونها با پوست دستش لذت میبرد ، یا یه خانمی بود که ...
داشتم به اون چیز توی خودم و توی اطرافیانم فکر میکردم . چندتاشونو پیدا کردم : مثلا خودم وقتی که دارم جایی راه میرم که کاشی کاری شده یا جدول بندی داره ، ناخودآگاه پامو جوری میذارم که همه قدمهام یا بیفته روی خط یا همشون توی کادر کاشیها باشن ! گیگیلیم همیشه میاد عکسهای روی یخچالو جابه جا میکنه و طوری میچینه که لبه هاشون با هم موازی باشن ، همین کارو با حصیر روی کابینت هم میکنه ، کجش میکنه تا با لبه سینک ظرفشویی موازی باشه ! خواهرم هر وقت دست آدمو میگیره ، البته افراد صمیمیو ، ناخناشو میبره زیر ناخنهای اون آدم !! یه عزیز نازی هر وقت تسبیحی رو بر میداشت اول اونو جمع میکرد توی مشتش و کمی فشارش میداد !
توی وجود خودم نتونستم خیلی کشفشون کنم چون احتمالا ناخودآگاهن و اصلا متوجهشون نیستم . شماها عادت خاصی از من ندیدین که مال خود خودم باشه ؟ اون چیز توی وجود شما چیه ؟

2009-07-29T21:18:00.002+04:30

به این فکر میکنم که چه قدر چیزهای جدید وجود داره ، تمام عادتها و مأنوساتت عوض شدن و باید تمام یخهای وجودتو آب کنی تا کاملا مایع و روون بشی و بتونی توی هر ظرفی که میریزنت شکل اونو بگیری ... ناگهان یاد جودی ابوت می افتم ... وسطهای کارتونش بود که کتابشو از نمایشگاه کتاب گرفتم . چه قدر این دختر شیطون و پر انرژی رو دوست داشتم ، خیلی دلم می خواست مثل اون باشم ...
.
- میری صبحونه درست کنی ؟
- مگه من الیور توییست ام هی بهم دستور میدی ؟!؟!
به لحن اعتراض آلود شوخیش میخندم و میپرسم : - خانم هاویشام مال الیور توییست بود یا مال دیوید کاپرفیلد ؟
- نمیدونم ... آخرشم نفهمیدم الیور و استلا با هم ازدواج کردن یا نه ؟
- چرا هیچوقت آخر کارتونهارو نشون نمیدادن ؟ هیچوقت قسمت آخر کزت رو ندیدم ، یا نفهمیدم هاچ مادرشو پیدا کرد یا نه ؟ آخر زنان کوچک چی شد ؟!
- چه قدر بچه بدبخت و خدمتکار توی کارتونها وجود داشت : حنا ، آنت ، پرین ، سارا کرو ، ...
.
آخی ... هر روز ساعت پنج آرمشو میزدن : یه پرده قرمز که یه نی نی کوچولو می اومد و اونو میزد بالا : بک بک بک بک ...
ولی خودمونیم ، چه قدر کارتونهای زمان ما قشنگ بودن ، چه قدر چیز ازشون یاد میگرفتی . شخصیتها همه خوشگل بودن و دوبلرهای خوش صدایی جاشون حرف میزدن ... ولی کارتونهای حالا همش شده جنگ و فضا و موجودات عجیب الخلقه ... بیخود نیست که بچه های الان همه شیطنت و پرخاشگری دارن ... البته ناگفته نماند که از یه کارتونی میترسیدم شایدم بدم می اومد ، فکر میکنم بیشتر هم به خاطر موزیکش بود ، کارتونی که بعدها کتابش برام جزو مقدسات شد : شازده کوچولو ...

2009-07-25T21:31:00.002+04:30

شبه . از خوابگاه دانشگاه که میایم بیرون ، چند قدم اون ورتر یهو منظره ای میبینم که نا خودآگاه وایمیسم ... خدای من ... انگاری آسمون اومده روی زمین ... اوه تا ستاره که رنگشون به زرد میزنه توی فاصله نیم متری از سطح زمین دارن چشمک میزنن . از وسطاشون چندتایی خاموش میشن و چندتای دیگه ای روشن میشن ...
- یکی از قشنگترین صحنه هاییه که تا حالا دیدم !
- اینا حشره شب تابن ، همیشه تابستونا اینجوری تعدادشون زیاد میشه ، مخصوصا تو هوای مرطوب .
.
.
توی چندتا سایت چک میکنم و میبینم که درست گفته میشه گرفتشون و چند روزی نگهشون داشت . بالاخره بعد از چند روز گشتن توی مغازه های مختلف از پیدا کردن ظرف شیشه ای مناسب ناامید میشم . ناگهان چشمم میافته به ظرف پوره سیب ...
یکمی از چمنا میکَنیم و میریزیم کف ظرف ، توی در یه بطری نوشابه کوچولو همون طوری که توی سایت نوشته بود ، براشون آب قند میذاریم ، در ظرف رو هم سوراخ سوراخ میکنیم که بتونن نفس بکشن . به هر بدبختی که شده پنج تاشونو میگیریم ...
.
.
اولش یکم بال بال میزنن . هیچ خبری نیست ، حتی یک فوتون ! توی تاریکی خونه هی بهشون نگاه میکنم و ناامیدانه منتظر میشم که آسمون زمینی دعوتمو بپذیره ...
.
.
صبح میشه . با دلی شکسته آزادشون میکنم برن ...

بهانه های کوچولو برای شادی ...

2009-07-22T09:31:00.002+04:30

.
ازش میخوایم که بذاردشون توی سینی . چهار لیوان گرفتیم تا مزه های بیشتری رو بتونیم امتحان کنیم . اسمش ایتالین آیسه ، (بماند که یه دوست ایتالیایی میگفت که توی ایتالیا همچین چیزی ندارن اصلا ! ) مثل یخ در بهشت خودمونه ، اما راستش یکم خوشمزه تر .
میشینیم توی ماشین . سینی رو میذاریم وسطمون و عین اینایی که از کویر فرار کردن میافتیم به جونشون . همون شعفی رو داره که یه روز برفی بزنی بیرون و با زبونت دونه های برفی که میاد رو شکار کنی !
انقدر تند تند میخوره که حلقش منجمد میشه ، یهو چشماشو میبنده و میگه همین الان به مغزم پیام رسید که توی قطبه ! ولی توقف نمیکنه و به خوردن ادامه میده . میگه درسته که یه عالمه اسانس و رنگ دارن ولی خوشمزن و خوبه که توی هر کدومشون تیکه هایی از خود اون میوه رو هم انداختن ... هممم مثل رانی ...
چه چیزهایی پس ذهن آدم تلنبار میشن ! چند وقت بود یاد رانی نیافتاده بودم ؟! وای عاشق رانی هلو بودم !! حیف که اینجا نیست ...
.
ابی داره میخونه :
با تو من تو بهشتم ... با تو پر سعادتم من ...
این یخهای شیرین و رنگی همراه عشق میشن و توی رگهام میچرخن ... جالبه ، ولی گرم میشم ...
.
بلورهای یخی شیرین ... رنگی که به لب و دهن آدم میده ... عشق ... خواستن ...
ناگهان همه اینها منو یاد صحنه ای از فیلم خاطره های یک گیشا میندازه ، عمیق و طولانی نگاهش میکنم و لبخند میزنم ....
.
.
پ . ن . دقیقه 7-م لینک بالا

2009-07-20T23:52:00.004+04:30

چند تا اتفاق بد و پر خرج پشت سر هم می افته . بهش میگم حتما چشممون زدن ! میگه آره . میگم باید صدقه بدیم ...
.
چند دقیقه بعد :
.
از پله های ایستگاه مترو میریم پایین ، صدای یه موزیک ملایمی داره میاد . یه آقای لاغر سیاه پوستیه ، با موهای رشته رشته بافته شده ، وایساده بین ستونها داره گیتار میزنه و با صدای خیلی قشنگی یه آهنگ عاشقانه ای رو میخونه ...
پولو میندازیم توی کاور گیتارش که پهنه جلو پاش ...
.
دستاشو انداخته دور کمرم ، دستامو انداختم دور گردنش . با ریتم ملایم آهنگ داریم آروم آروم تکون میخوریم ...
صدای قطار از اون دور میاد و برم میگردونه به هیاهوی زندگی .

آخرین لذت؟؟!؟

2009-07-18T23:24:00.003+04:30

.
داریم این آهنگو گوش میدیم . میرسه به این تیکه :
روزی که دنیا تمام میشد هر هفته جمعه ها غروب ... روزی که آخرین لذت گزارش هفتگی بود
.
.
بر میگردم به 19-20 سال پیش ... دخترک کوچولویی که دندونش به شدت درد میکرد . از تجربه قبلی دندون پزشکی رفتن چنان خاطره بدی داشت که چند روز بود درد میکشید و صداش در نمی اومد ... جمعه شب شد . سر جاش دراز کشیده بود که بخوابه ، یهو تیتراژ گزارش هفتگی رو زدن و چند دقیقه بعد مجریه با اون صدای خاصش شروع به حرف زدن کرد . یه گزارش در مورد معاینه شش ماه یه بار دندونای بچه ها بود . دخترک بلند شد و لای درو باز کرد که صدای تلویزیونو بهتر بشنوه . تمام طول برنامه و بعد تمام طول شب از فکر اینکه اون گزارش به مامانش این ایده رو میده که ببرتش دندون پزشکی خوابش نبرد و از ترس به خودش لرزید ...
.
تا مدتها بعد هر وقت صدای تیتراژشو میشنیدم اضطراب میگرفتم ، این خاطره شد یکی از کابوسهای بچگیهام ...

2009-07-17T02:15:00.002+04:30

- دلم گرفته ، حالم بده ، سرم درد میکنه ...
-چی کار کنیم ؟ میخوای جایی بریم ؟
- آره ... بریم کنار دریاچه ...
.
.
میایم ساحل 31-م ، پنج تا قایقو برعکس گذاشتن رو شنها ، سرهاشونو چسبوندن به هم، طوری که وقتی از بالا نگاشون میکنی مثل ستاره به نظر میان . روی سکویی که به سمت داخل آب ساختن راه میریم ... این سکوی اسکله مانند دریاچه رو به دو قسمت کاملا متفاوت تقسیم کرده ! سمت راست فقط آبه ... هیچ چیز دیگه ای دیده نمیشه ، حتی ابرهایی که تو آسمون اون ورن یه تیکن و هیچ شکل خاصی ندارن . انگاری دنیایی مملو از سکوت و خالی بودنه ... سمت چپ ولی قصه متفاوتی داره . آسمون قرمز نارنجیش میگه که فقط چند دقیقه ای از خداحافظی خورشید میگذره . اون دور دورا برجهای داون تاونو میبینی که بغل هم وایسادن با یه عالمه ساختمونای دیگه و درختا و ... روی لبه ای که به طرف سمت چپه میشینیم . بهش تکیه میدم و سرمو میذارم رو سینش ، چه قدر دوسش دارم ، چه قدر خوبه که اینجاست . باد سردی داره میوزه . میگم برام آواز بخون ، چند ثانیه ای میگذره ، داره فکر میکنه . خودم شروع میکنم به خوندن:
کی اشکاتو پاک میکنه ...
وقتی خوندن من تموم میشه خودشم همین آهنگو میخونه و همون جایی که من لیریکزو یادم رفته بود اونم یادش میره !
به ابرهای کپه کپه نگاه میکنم . یکیشون مثل اسبه ، یکی مثل قو ، یکی ... چه قدر بازی با ابرهارو دوست دارم ... نگاهم میاد پایینتر ، روی چراغهایی که برجهارو خال خالی کرده ، چه هیاهو و زندگی ای الان اونجا درجریانه ...
.
.
داریم بر میگردیم . دوباره به سمت راست نگاه میکنم . یه کشتی سفید رنگ سکوتشو شکسته ...

به نظرتون با اینا چی میشه ساخت ؟!

2009-07-14T20:39:00.003+04:30

یک عالمه شمع - چهار پنج تا بالشت بزرگ و نرم و یه پتوی گرم و نرم به عنوان زیر انداز - یه ظرف پر از میوه های آبدار و شیرین - ساحل - عود خوش بو - شراب مَلَس و دو تا گیلاس ( از نوع لیوانش البته ) - گلبرگهای پرپر شده گل سرخ - آهنگ عاشقانه - غروب خورشید - نسیم ملایم - شکلات ( تلخ یا شیرینش به سلیقه خودتون )
.
.
ههههههمممم ...

چرا تنها باشم وقتی بنی آدم اعضای یک دگرند!

2009-07-12T22:40:00.003+04:30

* چه آقا و خانم مهربونی ان . قبل از انقلاب شش سال توی ایران زندگی کردن و حالا ما هفت نفر بهانه ای شدیم که آلبومها و مجله های قدیمی رو در بیارن و ... به عکسها نگاه میکنیم و آقاهه با یه لهجه خیلی ناز فارسی از خاطره هاشون میگه . خانمه هم فارسی بلد بوده و میگه که یادش رفته و ترجیح میده که انگلیسی حرف بزنه . یه عالمه تابلو نگارگری ایرانی با قابهای خاتمکاری روی دیوارهاشونه . شام رو در حالی میخوریم که یه موزیک خالی ملایم ایرانی داره پخش میشه . خانمه از اخلاق خوب ایرانیها میگه و خوشمزگی غذاهاشون ، و آقاهه از زیبایی شیراز ...
.
* پارچه سبز خیلی بزرگی روی زمینه و ما دورش وایسادیم و داریم ای ایران میخونیم . قرار شده توی همه شهرها از این پارچه های امضا شده آماده کنن و در آخر اونها رو به هم بدوزن و از بالای برج ایفل آویزونش کنن . مردمی که از اونجا رد میشدن بر میگشتن و نگامون میکردن . یه آقای آمریکایی نزدیک میشه ، نگامون میکنه ، نگاش میکنه ، خم میشه و پارچمونو امضا میکنه . پشت سرش یه خانم چینی میاد و ...
.
* توی فروشگاه وایسادیم خریدمونو حساب کنیم . صندوقدار که یه پسر جوون سیاه پوسته متوجه مچ بند سبزمون میشه و میگه میبینم که شما هم سبز شدین ! میپرسیم مگه میدونی معنیش چیه ؟ میگه البته که میدونم ، هر روز اخبارو میبینم ، یه مکثی میکنه و میگه ادامه بدین دنیا با شماست !
.
* توی تاریکی شب ، روبه روی قدیمیترین ساختمون شهر نشستیم و شمع روشن کردیم . دستهامونو به علامت وی پیروزی میگیریم بالا و شروع میکنیم یار دبستانی من خوندن ... آقای مکزیکی ای که داشت با دوچرخش از اونجا رد میشد وایمیسه و تمام مدت آهنگ دستشو بالا میگیره و همراهیمون میکنه ...

2009-07-09T23:41:00.003+04:30

رفتم مصاحبه کاری . آقای دکتر که یه پیرمرد خیلی نازه ، روبه روم نشسته و داره در مورد شرایط کاری توضیح میده . مثل این بچه های شیطون که وقتی یه جای جدید شلوغ پلوغ میبریشون اول باید محیط رو شناسایی کنن ، هر چند ثانیه یه بار دوروبرمو نگاه میکنم ، به خصوص دیوارهارو که پره از نقاشی و تابلو ... یه دفعه چشمم می افته به یه نقاشی که تماما با رنگهای متالیک و براق کار شده ... تصویر یه خیابون سنگ فرشه ، با یه کافه خالی از مشتری که زیر آلاچیقش یه عالمه میز و صندلی چیدن ... کاملا مشخصه که منظور نقاش یه خیابون اروپایی بوده و به احتمال زیاد فرانسوی حتی ... آسمون یه نیلی قشنگیه با یه مهتاب گنده که تابش نورش به همه چی سایه نقره ای داده ... یه لحظه چشمامو میبندم ، اول صدای موسیقی کلاسیکی رو میشنوم که دکتر داره گوش میده ، ولی بعدش :
بوی گل رزهایی میاد که روی میزهای کافه ست ... بعد بوی قهوه ... صدای خنده و نجواهای عاشقانه ... صدای یورتمه اسبهای کالسکه ای که داره از دور میاد ... حس نسیم بهاری روی پوست صورتم ...
یه دفعه چشمامو باز میکنم
- بله ، بله متوجه شدم !

.
این پست کامنتهای خیلی نازی داشت :
بهار جان ، دقیقا درست حدس زدی . یه کپی از کافه شبانه ی ونگوگ بود ، ولی نقاش از رنگهای طلایی و نقره ای زیاد استفاده کرده بود و همین باعث رویایی بودنش شده بود ...
مهسا جان ، آهنگی که گفتی خیلی قشنگه و واقعا به این پست میاد.

تمام سلولهای مربوط به نستالوژی بدنم بیدار شدن !

2009-07-06T22:39:00.005+04:30

- دوست داری تو این تعطیلات 4م جولای بریم آلبالوچینی ؟
- آره ...
.
.
لابه لای درختهای آلبالو و گیلاس راه میرم و بوشون میکنم ... بوی تابستون میدن و کودکی و پیک نیک و خاطره ...
چای آلبالو ... گوشواره های گیلاسی ... آلاچیق پوشیده از برگ موی باغ دایی ... لکه های قرمزی که روی لباست می افتاد و معلوم نبود که مال آلبالوِ یا شاتوت یا ... اردوی سوم راهنمایی ... آلبالوهای نمک زده توی آزمایشگاه بیمارستان شریعتی ...
.
دو تا از بچه ها میرن و روی صورتشون آلبالو میکشن ... مسابقه تف کردن هسته گذاشتن اینجا ! ما هم همگی امتحان میکنیم ، رکورد دخترها انقدر بده که اصلا به حساب نمیاد ، ولی پسرها واقعا دور پرتاب میکنن ... یه قسمت دارن هسته گیری میکنن ، یه جا وزن میکنن ، توی بوفه شیرینی آلبالویی میفروشن ... امروز دنیا چه قدر قرمز و ترش شده !
.
سوار اسبی میشم به اسم اسلش که هم سن خودمه ، با این تفاوت که من تو اولین سالهای جوونی ام ولی اون میانسال رو به پیره ... چه دنیای عجیبیه ...
.
.
راه برگشت ...
قطره های تند بارون ... صدای خیلی بلند موزیک ... سهم من از خودم تویی ، سهم من از خدا تویی ... سرعت 130 کیلومتر در ساعت ( 80 مایل ) ... جاده سر سبز و پر درخت ...

2009-07-01T21:26:00.002+04:30

داره در مورد پدرش حرف میزنه ، چنان افتخار و غروری توی لحنش و کلماتش موج میزنه که دوباره تمام اون افکار و خاطره ها از جلوی چشمام رد میشن ... که همیشه خودم میبایست کارهامو انجام بدم ، که پدر و مادرم آدمهای ساده ای بودن و اکثر اوقات من تکیه گاه اونها بودم به جای اینکه ... آره ، درسته ، این باعث شده که روی پای خودم وایسم ، که مستقل و قوی بشم ، ولی ... همیشه جای یه چیزی ، اون پس ذهنم و ته دلم خالی بوده ، و حتی حالا که تکیه گاه پیدا کردم ، خیلی وقتها یادم میره که اصولاً تکیه دادن چه جوریه ...
هی هی هی ! آره ، با تو ام ، احساس بدِ نه چندان محترمی که دوباره اومدی سراغم !! من از خیلی وقت پیش از پس تو بر اومدم . خوب گوشاتو باز کن ! پدر و مادر مهربون من درسته که اون ویژگیها رو ندارن ، ولی حداقل هزار تا - خب خب ، قبوله ، اغراق کردم - حداقل صد تا خصوصیت دارن که به خاطرشون میشه دوستشون داشت و بهشون افتخار کرد . فهمیدی ؟!

2009-06-29T20:32:00.002+04:30

- به نظرم از اون سری دخترهایی هستی که دلشون میخواد یه عالمه بچه داشته باشن ، و فکر هم میکنم که مادر خوبی میشی !
- من ؟؟ خب در واقع همه خانمها از همون بچگی بالفطره مادرن ، عروسک بازی دختر بچه ها رو ندیدی ؟ ولی من همون جوری بچه هارو دوست دارم که روشن فکرها مردم رو دوست دارن ! بچه ها پاکن ، معصومن ، میشه براشون شعر گفت ، شعار داد ، میشه ازشون تعریف کرد ، حتی میشه براشون جون داد ... ولی وقتی یکیشون پیشته ، مخصوصن اگه شیطون هم باشه بعد از یه نیم ساعت مامانش باید بیاد ببرتش !

2009-06-27T21:40:00.002+04:30

- میخواد بارون بیاد ، یادت نره چتر برداری ، سرما میخوری دوباره !
اینارو میگه و سرشو دوباره خم میکنه توی کیبورد . از تصور بازی باد با موهای بلندم ، و خیس شدن سرم زیر قطره های بارون شعف کودکانه ای همه وجودمو میگیره . از چه لذتهای کوچیکی محروم بودیم همیشه .
آروم چترو میذارم سرجاش و از خونه میزنم بیرون ...